ทำสิ่งใดได้สิ่งนั้น
ท่าทางเชิดหัวอันใหญ่โตของเจ้าลายทำให้หนิงอันอดที่จะยกยิ้มออกมาไม่ได้ “พวกเราไปกันเถอะ” อันอันกล่าวขึ้นหลังจากเก็บกระดาษสำคัญแผ่นนั้นเข้าไปในอกเสื้อ
คณะของอันอันใช้เวลาเดินมาไม่นานนัก หญิงวัยกลางคนที่เป็นผู้พาสองพี่น้องมาก็พูดขึ้นพร้อมกับชี้นิ้วของตนไปยังกลุ่มคนเบื้องหน้าที่ยืนรอกันอยู่สี่ห้าคน “ร้านนั้นแหละ พวกเจ้าไปหาพี่สะใภ้ป๋ายได้เลย ข้าขอตัวก่อน” นางพูดพร้อมกับจะแยกตัวออกไป
“ขอบพระคุณท่านป้าเจ้าค่ะ/ขอรับ เอาไว้ข้าจะแวะไปหาท่านที่ร้านนะเจ้าคะ” สองพี่น้องก้มหัวให้หญิงวัยกลางคนพร้อมกัน ก่อนที่หนิงอันจะพูดขึ้นในตอนท้าย
“เรื่องเล็กแค่นี้เอง ได้สิเอาไว้ค่อยพบกัน” นางตอบรับอย่างยินดีก่อนจะเดินจากไป72
คล้อยหลังหญิงวัยกลาง หนิงอันก็เดินนำกลุ่มของตนไปยังคนที่ยืนรออยู่หน้าร้าน ซึ่งพวกนางตั้งใจไปยืนเข้าแถวอยู่ด้านหลังชายวัยกลางคนรูปร่างลํ่าสันคนหนึ่ง
“เสือ!” ชายวัยกลางคนผงะด้วยความตกใจ เมื่อหันหน้ามาเห็นเจ้าลายที่ไม่ได้เหลือบแลสองตามาทางตน
ในระหว่างที่หนิงอันกำลังอธิบายให้ชายวัยกลางคนผู้นี้ฟัง เจ้าลายก็พูดขึ้นกับพรรคพวกอย่างเบื่อหน่าย “ข้าละเบื่อจริง ๆ อยู่กันตั้งเยอะเหตุใดคนพวกนี้ต้องเรียกหาแต่ข้า เหตุใดไม่เรียกหมี หรือหมาป่าบ้างก็ไม่รู้” คำพูดของเสือตัวใหญ่ทำให้สหายรู้สึกขำ
“ก็เจ้าเดินนำหน้าอย่างไรเล่า อีกอย่างรูปร่างของเจ้าก็ดูองอาจมากกว่าพวกเราเขาก็เลยสะดุดตา” ฉงฉง
