ข้าเป็นเสือ หาใช่แมว เจ้าโง่
สองวันต่อมาบริเวณท่าเรือ หนิงอันกับหมิงหมิงรวมถึงสหายต่างเผ่าพันธุ์ทั้งเจ็ดตัวต่างขึ้นไปบนเรือส่วนตัวของครอบครัว ยกเว้นชายหนุ่มคนรักที่ได้นัดกันไว้ก่อนหน้าซึ่งเขาได้แต่เพียงมาส่งพร้อมกับรอยยิ้มเศร้า
“อันอัน หากข้าจัดการเรื่องทางนี้เรียบร้อย ข้าจะรีบไปหาเจ้าทันทีเลย” นี่คือคำพูดก่อนที่หนิงอันจะเดินลงเรือ
ซึ่งหยูเจียง ได้แต่ส่งสายตามองไปทางเขาอย่างไม่พอใจกระนั้นเจ้าตัวก็หาได้เอ่ยแย้งอันใด ด้วยเกรงสายตาของภรรยาที่มาส่งบุตรชายหญิงพร้อมกัน
การเดินทางจากเมืองหลวงนั้นใช้เวลาเพียงไม่กี่วัน เรือลำใหญ่ก็เข้าเทียบท่าของเมืองซานไห่ ครั้งนี้หนิงอันไม่ได้แจ้งข่าวให้ใครรู้57
ดังนั้น หลังจากที่นางกับน้องชาย ลงจากเรือ เด็กสาวจึงได้ให้บ่าวที่ตามมาด้วยไปว่าจ้างรถม้า อีกทั้งยังให้ไปเจรจากับนายท่าเพื่อหาคนรับจ้างแบกสิ่งของที่ตนนำมามากมาย
ไม่ว่าจะเป็นทั้งของฝากหรือของเข้าร้านทั้งของตนและหมิงหมิง ถึงแม้ว่าเด็กสาวจะไม่ได้ส่งข่าวบอกใคร
ทว่าก็ได้มีคนในหมู่บ้าน ที่มาขายของจำนางกับน้องชายได้ (แต่หากจะพูดให้ถูกต้องก็คือจำเจ้าลายกับฉงฉง ฉงต้าได้ต่างหาก) หญิงวัยกลางคนผู้นี้จึงได้เดินเข้ามาทักทายสองพี่น้องบ้านหยูด้วยรอยยิ้มอย่างดีใจ
“เสี่ยวอัน เจ้าเติบโตขึ้นมากทีเดียว อีกทั้งยังงดงามมากเสียด้วย หากว่าข้าไม่เห็นเจ้าพวกนี้ก็คงจะจำเจ้าไม่ได้ เพราะหมิงเอ๋อก็ตัวสูงขึ้นมาก ไม่เหลือเค้าโครงเ
