จ้าก้อนแป้งในวันวานอีกแล้ว” นํ้าเสียง ของผู้พูดแฝงไว้ด้วยความตื่นเต้น
“ท่านป้ากล่าวเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าท่านมาเที่ยวที่นี่หรือเจ้าคะ” หนิงอัน ยกยิ้มถามออกมาอย่างสุภาพ ทำให้คนที่ได้ยินบทสนทนาต่างมองไปทางนางอย่างแปลกใจ58
เนื่องจากการแต่งกายของสองพี่น้องนั้นสามารถบ่งบอกฐานะของตนได้เป็นอย่างดี แต่เพราะเหตุใดเด็กสาวจึงได้พูดจาสุภาพ อ่อนน้อมเช่นนี้กับหญิงชาวบ้านร้านตลาดกัน
คนมากหน้าหลายตา ก็ย่อมหลากความคิด ซึ่งหนิงอันหาได้สนใจพวกเขาไม่ เช่นเดียวกับหญิงวัยกลางคนที่ยิ้มแย้มสนทนาอย่างเป็นธรรมชาติกับสองพี่น้อง
“มาเที่ยวที่ไหนเล่า ป้ามาขายของ จะว่าไปพี่สะใภ้ป๋ายก็มาขายบะหมี่นะ พวกเจ้าจะแวะไปหานางหรือไม่” หญิงวัยกลางคน ปฏิเสธพร้อมกับพูดถึงคนสนิทของเด็กทั้งสองคนออกมา
สามคนนายบ่าว ต่างพากันรู้สึกประหลาดใจเมื่อได้ยินสิ่งที่ท่านป้าคนนี้พูด “ไปสิเจ้าค่ะ ว่าแต่เหตุใดท่านย่าป๋ายถึงได้มาขายบะหมี่ที่นี่ด้วยล่ะ งานที่นางรับผิดชอบก็มีมากจนล้นมือ”หนิงอัน ตอบรับพลางถามขึ้นอย่างสงสัย
“ทำอย่างกับเจ้าไม่รู้จักนิสัยของนาง หญิงแก่คนนี้อยู่ว่างได้ที่ไหนกันงานสวน งานไร่ ทั้งของเจ้ากับของนางนั้น ในตอนนี้ก็ได้ลูกสะใภ้กับบุตรชายอีกทั้งหลาน ๆ ช่วยดูแล59
นางรู้สึกว่าง จึงได้หาความลำบากให้กับตนด้วยการมาขายบะหมี่หมูตุ๋นที่ร้านค้าท่าเรือ” หญิงวัยกลางคน พูดไปยิ้มไปยามนึกถึงคนในหัวข้อสนทนา
หนิงอัน ยกยิ้มอย่างอ่อนใจ
