“ท่านย่าป๋ายนี่ก็จริง ๆ เลยอายุอานามก็ไม่ใช่น้อยแล้วแท้ ๆ” เจ้าตัวอดไม่ได้ที่จะบ่นให้กับหญิงชราอดีตแม่ครัวของตน
“ข้าว่าท่านย่า คงจะไม่อยากอยู่เฉย ๆ นั่นแหละขอรับ อีกทั้งอาหารของย่าป๋ายก็อร่อย จะว่าไปข้าก็อยากกินฝีมือนางจะแย่เรารีบไปหานางกันเถอะ”
คำพูดของหมิงหมิงได้เรียกรอยยิ้มอย่างเอ็นดูให้กับทั้งอันอัน และหญิงวัยกลางคน
“ถ้าอย่างนั้นก็เดินตามข้ามาเลย เจ้าลาย สองฉง กับพวกเจ้าก็เดินตามมาด้วยเล่า” หญิงวัยกลางคนพูดขึ้นทั้งกับสองพี่น้องและบรรดาสัตว์ร้ายที่เห็นมาเนิ่นนานหลายปี
กลุ่มของหนิงอัน ได้ตกอยู่ในความสนใจของผู้คนอีกครั้งโดยเฉพาะเหล่าสัตว์ร้ายทั้งเจ็ดตัวที่เดินตามนายหญิงของตนอย่างองอาจ60
“เจ้าเข้าไปถามคนกลุ่มนั้นสิ ว่าคิดจะขายเสือตัวนั้นหรือไม่ ข้าอยากได้มาเป็นสัตว์เลี้ยงยิ่งนัก” นํ้าเสียงเย่อหยิ่งของคุณชายคล้ายบุรุษเจ้าสำอางกล่าวขึ้นด้วยดวงตาวาววับยามจับจ้องไปยังพยัคฆ์ร้ายตัวใหญ่
“ขอรับ ข้าน้อยจะรีบไปรีบมา” บ่าวรับใช้รูปร่างผอม ยกยิ้ม พลางถูมือกล่าวประจบ (หากข้าเจรจาสำเร็จ คงจะได้เงินอีกหลายตำลึง) เจ้าตัวหมายมาดอย่างเจ้าเล่ห์
ร่างกายผ่ายผอมเหมือนคนไม่มีเรี่ยวแรงของคนผู้นี้ แต่ทว่ากลับคล่องแคล่วได้เดินนำคนของตนที่ตามติดมาด้วยอีกสาม
ซึ่งแต่ละคนนั้นเป็นชายร่างใหญ่ใบหน้าถมึงทึง “พวกเจ้าหยุด!” คำพูดอวดดีนี้หาได้ทำให้กลุ่มของหนิงอันสนใจ
ดังนั้น คนทั้งสี่จึงต้องรีบสาวเท้าจนเกือบจะกลายเป็
