นวิ่งกระทั่งพวกเขามายืนเรียงขวางหน้าคณะของอันอัน
เจ้าลายกับพรรคพวกทำเพียงมองมนุษย์ตัวจ้อยเหล่านี้คล้ายมดปลวก “เหตุใดพวกเจ้าไม่หยุด” ชายร่างผอม ตวาดขึ้นเสียงดังใบหน้าแสดงความไม่พอใจ61
ซึ่งการกระทำเช่นนี้ทำให้เหล่าสัตว์ร้ายทั้งเจ็ดตัวพากันจ้องมาทางเขาด้วยดวงตาวาวโรจน์
“จัดการมันเลยดีหรือไม่ บังอาจมาตวาดใส่นายของพวกเรา” ฉงฉง ถามพรรคพวกด้วยความไม่พอใจ
“ใจเย็น รอดูสถานการณ์ไปก่อน” เจ้าลาย พูดขึ้นแม้นํ้าเสียงจะราบเรียบ ซึ่งดูขัดกับม่านตาสีเหลืองทองของเจ้าตัวที่กำลังจับจ้องคนผู้นั้นด้วยดวงตาดุดันก็ตาม
หมิงหมิงออกมายืนบังร่างของหญิงต่างวัยทั้งสามคนอย่างปกป้อง “เจ้าเป็นใคร” เด็กชาย ถามขึ้นด้วยนํ้าเสียงกรุ่นโกรธ
“ข้าจะเป็นใครไม่สำคัญ ที่ข้าหยุดพวกเจ้าก็เพราะนายของข้าอยากได้เสือตัวนั้น เจ้าจะขายมันราคาเท่าไหร่” ชายร่างผอม เชิดหน้าของตนกล่าวขึ้นอย่างโอหัง
‘หึ! คนผู้นี้ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าข้าจะต้องขายเจ้าลายให้กับเขา’ หนิงอัน พูดขึ้นกับกุ้ยเฮยที่กำลังยืดหัวจ้องหน้าชายผู้ไม่กลัวตายอย่างเหลือเชื่อ62
เต่าตัวน้อย หาได้ตอบคำถามของหนิงอัน ทว่าเจ้าตัวกลับหันหน้าไปสื่อสารกับเจ้าลายแทน ‘เจ้าลาย ว่ายังไงมีคนอยากให้เจ้าไปอยู่ด้วย’
เสือโคร่งตัวโต หาได้สนใจคนผู้นั้น กระนั้นเมื่อได้ยินนํ้าเสียงหยอกล้อของกุ้ยเฮย เจ้าตัวจึงได้ส่งเสียงตอบออกไป‘หากเขาเอาชนะข้าได้ล่ะนะ’ พยัคฆ์ร้ายตัวใหญ่เชิดหน้าของตนขึ้นอย่
