ุดรอดออกจากปากเสือตัวใหญ่
ซึ่งมันช่างดูไร้ประโยชน์จนเจ้าลายรู้สึกพอใจในเสียงร้องแห่งความเจ็บปวดและการเอาตัวรอดของคนผู้นี้69
เจ้าตัวจึงได้ใช้เขี้ยวของตนดึงกางเกงของชายคนนี้จนขาด แควก! ก้นขาวราวปุยเมฆได้ปรากฏต่อสายตาของผู้คน
ซึ่งความรู้สึกเย็นวาบทำให้ใบหน้าขาวของคนผู้นี้เปลี่ยนเป็นสีแดงจัด “พวกเจ้า จะยืนบื้อกันทำไม รีบจัดการเสือตัวนั้นซะ”
เขาตะโกนขึ้นเสียงดัง แม้ว่าตัวเองจะบาดเจ็บกระนั้นเรื่องที่ทำให้ตนเสียหน้าก็ไม่อาจปล่อยวาง
“คุณชาย!” บ่าวของคนผู้นี้ต่างพากันเรียกผู้เป็นนายอย่างตกใจ เนื่องจากก้นของชายหนุ่มเต็มไปด้วยเลือดและเริ่มจะเปลี่ยนสีจากรอยกัดของพยัคฆ์อย่างลังเล
“ข้าแนะนำให้พวกเจ้ารีบพาเขาไปหาหมอ ส่วนเรื่องเงินข้าจะส่งคนไปเก็บในภายหลัง” หนิงอัน พูดขึ้นโดยไม่ลืมที่จะโบกกระดาษในมือไปมาเป็นการตอกยํ้า
แต่เวลานี้คุณชายผู้นี้รู้สึกเจ็บปวดเกินกว่าที่จะโต้เถียงดังนั้นเขาจึงเม้มปากแน่นอย่างโกรธเคือง (ข้าเจ็บจะตาย เป็นเจ้าสิต้องชดเชยให้ข้า คอยดูเถอะข้าจะนำเรื่องนี้ไปฟ้องบิดา ดูสิเจ้าจะทำหน้าเช่นไร)70
ส่วนเจ้าลายหลังจากถ่มเศษผ้าที่อยู่ในปากลงพื้นอย่างรังเกียจ เจ้าตัวก็ส่งเสียงขู่ไล่หลังคนกลุ่มนั้น (รู้ไว้ด้วยว่าข้าเป็นเสือ หาใช่แมว เจ้าโง่) พยัคฆ์ร้ายตัวใหญ่คิดขึ้นด้วยความยโสในศักดิ์ศรีของตน71
