เวลาไม่คอยท่า หากท่านอยากเปลี่ยนใจข้าจะได้ไปทำเรื่องของตน” หนิงอัน ใช้โอกาสนี้กระตุ้นเขาออกไปอีก
เมื่อได้ยินคำพูดของหญิงงาม แม้ว่าคนผู้นี้จะโมโหมากขนาดไหน ฉะนั้นเจ้าตัวก็รีบเก็บอารมณ์ขุ่นมัวของตน ก่อนพูดขึ้นอย่างเอาใจ
“ข้าพร้อมแล้ว เอาล่ะเราไปหาสถานที่ลงลายมือชื่อกันเถอะ”
“ไม่ต้องไปไหนหรอก อย่าทำให้ยุ่งยากเลย ท่านใช้ปากกาขนนกของข้าก็ได้ ในนี้มีหมึกอยู่พร้อมสรรพ” หนิงอัน ส่งกระดาษที่เจ้าตัวเขียนเรียบร้อยทั้งสองฉบับส่งให้บ่าวชายของตนพร้อมกับปากกา
คุณชายตระกูลเสิ่นหยิบกระดาษทั้งสองแผ่นขึ้นมาอ่านอย่างละเอียดถี่ถ้วน ก่อนที่จะลงลายมือชื่อของตนลงไปโดยหนิงอันได้กล่าวเชิญชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่ดูน่าเกรงขามมาเป็นพยาน68
เมื่อการลงนามข้อตกลงของทั้งสองคนเสร็จสิ้น หนิงอันก็หันหน้าไปมองเจ้าลาย ที่กำลังยืนแสยะยิ้มส่งให้ผู้เป็นนายสาวอย่างรู้ใจ
“เอาล่ะ ขอเชิญท่านหาวิธีทำให้เสือตัวนี้เชื่อฟังได้เลย ข้ามีเวลาให้ท่านหนึ่งชั่วยาม” จบคำกล่าวของอันอัน
ชายหนุ่มเจ้าสำอางก็ยกยิ้มอย่างมั่นใจ (เสือที่อยู่กับมนุษย์ก็ไม่ต่างอะไรกับแมวหรอกหึหึ)
“เจ้าแมวน้อย มาอยู่กับข้าเถอะ รับรองว่าข้าจะดูแลเจ้าเป็นอย่างดีทั้งอาหารและที่นอน” คุณชายตระกูลเสิ่นกำลังยื่นมือออกไปหมายจะลูบหัวของเจ้าลาย
แต่ใครจะคาดคิด ไม่เพียงแต่เจ้าลายจะยืนนิ่ง ๆ ให้เขาจับต้อง เสือตัวใหญ่กับกัดก้นของชายคนนี้ “โอ๊ย! เจ็บ ๆ” เขาดิ้นรนพยายามให้ตัวเองหล
