าพวกเขาไม่ต้องการอยู่กับหนิงอัน แต่เนื่องจากธรรมชาติของพวกมันนั้นเหมาะกับป่าที่จากมามากกว่า
คณะของหนิงอันเดินมาจนถึงโรงเตี๊ยมของเจ้าตัว หลงจู๊ที่กำลังช่วยดูแลความเรียบร้อยหน้าร้าน เมื่อเห็นผู้เป็นนายเขาจึงได้เดินยิ้มเข้ามากล่าวทักทายคารวะคนทั้งสามอย่างนอบน้อม36
“หลงจู๊ ตามสบายเถอะ ข้านัดกับสหายเอาไว้ ไม่ทราบว่าพวกนางมากันหรือยัง” หนิงอัน ถามชายวัยกลางคนที่เหลียนเซียวมู่ตงเป็นผู้จัดหามาให้อย่างสุภาพ
“มาแล้วขอรับ ข้าน้อยได้เชิญคุณหนูคุณชาย ไปยังห้องรับรองบนชั้นสอง” หลงจู๊ตอบ พลางขยับกายเตรียมจะเดินพาผู้เป็นนายไปห้องดังกล่าว
“พวกข้าไปเองได้ ท่านช่วยดูแลแขกทางนี้เถอะ แล้วข้ารบกวนท่านช่วยให้คนเตรียมหม้อไฟให้กับสหายของข้าด้วย”หนิงอัน พูดขึ้นเมื่อเห็นว่ามีลูกค้าเข้ามาใช้บริการกันหลายคน
“ขอรับคุณหนู”
หลังพูดจบนางก็เดินนำคนของตนขึ้นไป ยกเว้นสัตว์ร้ายทั้งเจ็ดตัวที่ยืนรอกันอยู่หน้าร้านกับองครักษ์กลุ่มหนึ่งของเหลียนเซียวมู่ตง เพื่อที่จะให้หลงจู๊พาไปยังเรือนด้านหลังที่นางมักจะจัดเอาไว้สำหรับพักผ่อนรวมถึงให้สหายต่างเผ่าพันธุ์ของตนกินอาหาร37
“อันอัน เจ้ามาแล้ว” เสียงทักทายจากหานซูหนี่ว์ดังขึ้นเมื่อเห็นว่าใครเป็นผู้เปิดประตู และเมื่อพวกเขาเห็นชายร่างสูงที่เกล้าผมเรียบร้อยสวมกวานสีเงินซ้อนทับอยู่ด้านหลังของหนิงอัน
ทุกคนภายในห้องก็ต่างพากันลุกขึ้นยืน ทว่า “พวกเจ้าไม่ต้องมากพิธีหรอก นั่งลงเถอะ” เหลีย
