สี่ตัวนี้ก็ได้”
“ได้ ข้าตามใจเจ้า” เมื่อเหลียนเซียวมู่ตง ตอบเช่นนี้ม้าของเจ้าตัวจึงได้ถูกส่งต่อไปให้กับอู๋หวี่เป็นผู้จูง ส่วนหลินเจ๋นั้นเหลียนเซียวมู่ตงได้อนุญาตให้เขากลับไปแต่งภรรยาที่เมืองซานไห่ได้นานหลายวันแล้ว
หนึ่งชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งดูองอาจ เดินเคียงกับหนึ่งเด็กสาวใบหน้าสวยหวานรูปโฉมโดดเด่น ทำให้ผู้คนที่ได้เห็นพากันมองคนทั้งคู่ด้วยแววตาแตกต่างกันไปที่มีทั้งชื่นชม และอิจฉา
ทว่าเมื่อคนเหล่านี้มองเห็นหมิงหมิงที่นั่งอยู่บนหลังเสือโคร่งตัวใหญ่อีกทั้งยังมีสัตว์ร้ายอีกหลายตัวเดินอยู่ในกลุ่ม คนเหล่านี้ก็พากันไม่คิดสนใจคนทั้งสองอีก
รวมถึงยังหลบทางให้พวกเขาโดยที่ไม่ต้องรอให้คนกลุ่มนี้เดินมาถึงตัว เหล่าสัตว์ป่าต่างพูดคุยกันในขณะมองดูโคมไฟหลากหลายรูปแบบ35
กุ้ยเฮยจับได้ใจความว่าแม้ว่าภายในเมืองจะสวยงามกระนั้นก็ไม่เหมือนป่าที่พวกตนจากมา ‘อันอัน เจ้าพวกนั้นคงอยากจะกลับบ้านแล้วกระมั้ง’ เต่าตัวเล็กเอ่ยขึ้นในขณะที่หนิงอันมองโคมแปลกตาที่คล้ายมีคนขี่ม้าวิ่งอยู่ในนั้นอย่างสนใจ
‘จะว่าไป ข้าเองก็คิดถึงคนในหมู่บ้านเหมือนกัน เจ้าบอกกับพวกนั้นทีนะ ว่าหลังจากเทศกาลปีใหม่ผ่านพ้นเราจะกลับไปที่นั่นกันและหากใครไม่อยากกลับมาเมืองหลวงข้าก็ไม่บังคับ’
กุ้ยเฮย ได้ถ่ายทอดถ้อยคำของหนิงอันออกไปทั้งหมดอย่างไม่ตกหล่นซึ่งภาษาของเจ้าตัวนั้นมีแต่สัตว์เหล่านี้ที่เข้าใจ
สัตว์ทั้งเจ็ดตัวต่างดีใจกันเป็นอย่างมาก ไม่ใช่ว่
