คนใคร่รู้ นับตั้งแต่ที่ย่างเท้าเข้ามาภายในร้านค้าแห่งนี้
“นั่นคุณชายน้อยหยูไม่ใช่หรือ ว่าแต่เขามากับใครเหตุใดข้าจึงไม่เคยเห็นหน้าคุณหนูคนนั้นมาก่อน” คุณชาย ท่าทางเจ้าสำอางคนหนึ่งถามกับสหายวัยเดียวกันด้วยความอยากรู้อยากเห็น สายตาของคนผู้นี้เต็มไปด้วยความจาบจ้วงในขณะที่มองอันอัน
“นางคือคุณหนูหยูเป็นบุตรสาวคนโตของใต้เท้าหยูเสนาบดีสำนักตรวจราชการ” และยังไม่ทันที่ผู้เป็นสหายจะกล่าว5
จบพร้อมกับคำเตือนชายคนนี้ก็ได้เดินมาทางสองพี่น้องที่กำลังฟังหลงจู๊รายงานเกี่ยวกับร้านค้าของตนเสียแล้ว
“เจ้าจะไปไหน รอข้าก่อน” เสียงนี้หาได้ทำให้ชายผู้เป็นสหายหยุดฝีเท้า จนกระทั่งเขาเดินดุ่ม ๆ จนจะถึงตัวของหนิงอันที่กำลังยืนหันหลังให้กับประตู
คนผู้นี้ก็ทำในสิ่งที่ใจกล้าไม่กลัวตาย คือการอ้าแขนของตนออกหมายจะโอบกอดหนิงอันจากด้านหลัง
ทว่า…
ในจังหวะเดียวกันนั้นเองก็มีกระบี่ยาวสีดำสนิทคมมีดวาววับทั้งสองด้านซึ่งไม่มีใครเสมอเหมือน ยื่นมาขวางกั้นชายคนนี้กับเด็กสาวเอาไว้
“บังอาจ!” เหลียนเซียวมู่ตงตวาดขึ้นเสียงดัง พร้อมกับเตะชายคนนั้นกระเด็นไปไกลหลายสิบจั้ง
อั๊ก! เลือดสีคลํ้าพุ่งออกมาจากริมฝีปากของมัน ก่อนที่เจ้าตัวจะสลบลงไปนอนกองกับพื้นอันเย็นเยียบ6
สหายของชายคนนั้นรีบเข้าไปดูเพื่อนของตนทันทีเหตุการณ์นี้แม้ว่าจะทำให้คนตกใจ
แต่ทว่าเมื่อเขาเห็นว่าเป็นผู้ใดที่กล้าลงมือตีคนกลางตลาดแต่ละคนก็แยกย้ายทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นทันที
“
