คณะผู้มาเยือนเหล่านี้ หญิงสาวผู้ที่แต่งกายสีแดงสดด้วยชุดประจำชนเผ่าของตนก็ลุกขึ้นยืนขวางหน้าเขาเสียก่อน
“หลบ” เหลียนเซียวมู่ตง ตวาดเสียงดัง ดวงตาของเขาฉายแววสังหารออกมาชั่วครู่ทำให้หญิงงามรู้สึกสั่นสะท้าน ทว่านางก็ยังคงดื้อดึงยืนกางแขนออกขวางเขาอยู่ไม่คิดขยับกาย
สององครักษ์ของชายหนุ่มรวมถึงอานเจิ้งและยงฮ่าว ต่างยืนสงบนิ่งส่วนสายตานั้นได้แต่มองผู้หญิงคนนี้ด้วยความสมเพช
“ข้าจะพูดอีกครั้ง หลบไป” เหลียนเซียวมู่ตงเน้นเสียงนักจนชายวัยกลางคนผู้ทำหน้าที่เจรจาสะดุ้งโหยง “ท่านหญิง โปรด602
หลีกทางให้ท่านแม่ทัพเหลียนเซียว เถอะขอรับ” คำเตือนอันหวังดีนี้ถูกปล่อยผ่าน
หญิงสาวคนนี้ปรายตามองเขาเพียงแวบเดียวก่อนที่นางจะเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี “ข้าไม่หลบ ท่านจะต้องคุยกับข้าให้รู้เรื่องก่อน”
เหลียนเซียวมู่ตงไม่ใช่ชายหนุ่มประเภทรักหยกถนอมบุปผากลับคนที่ตนไม่ชอบดังนั้น เขาจึงได้ทำในสิ่งที่คนของเผ่าซยงหนูต้องพากันอ้าปากออกมา
ยกเว้นกลุ่มคนสนิทของตนเท่านั้นที่คาดถึงผลลัพธ์เช่นนี้เอาไว้อยู่ก่อนหน้า โอ๊ย! เสียงร้องแห่งความเจ็บปวดดังขึ้นพร้อมกับเสียงล้มของโต๊ะ เก้าอี้ อูยากุ้ยหรงไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะมีชายหนุ่มกล้าทำร้ายตนอย่างรุนแรงเช่นนี้
เนื่องจากนางมีรูปโฉมงดงาม ไม่ว่าเดินไปทางไหนก็มีแต่คนจะเข้ามาเอาใจ แต่ชายคนนี้กลับลงมือกับตน จนกระทั่งนางรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วสรรพางค์กาย
“ท่านหญิง!” บ่าวหญิงที่ติดตามนางมา รีบถล
