มเสบียงของตนนั้นได้ถูกกวาดไปจนหมดไม่เหลือข้าวสักเม็ด อีกทั้งยังรวมถึงอาวุธที่มั่นใจว่าซุกซ่อนเป็นอย่างดีอีกด้วย
ทางด้านหนิงอันหลังจากที่เจ้าตัวทำภารกิจของตนสำเร็จลงด้วยดีเจ้าตัวก็ผิวปากเรียกบรรดาสหายต่างเผ่าพันธุ์ แม้ว่ากลุ่มของเจ้าลายกำลังสนุกกระนั้นพวกมันก็ยอมถอยแต่โดยดี
ส่วนทหารกลุ่มใหญ่ที่นำโดยเหลียนเซียวมู่ตง หลังจากได้ยินเสียงสัญญาณของอันอัน พวกเขาก็บุกเข้าไปเช่นเดียวกัน
การต่อสู้เหล่านี้หนิงอันหาได้สนใจ เนื่องจากภารกิจของนางนั้นถือว่าเสร็จสิ้นแล้ว และกว่านางจะกลับมาถึงค่ายเวลาก็ปาเข้าไปเกือบรุ่งสาง594
“พี่มู่ตาน ท่านกลับไปรอข้าในกระโจมก่อนนะเจ้าคะเดี๋ยวข้ามา” หนิงอันไม่รอให้มู่ตานตอบรับหรือปฏิเสธ เจ้าก็ได้ให้เจ้าลายวิ่งมาทางเรือนเก็บเสบียงทันที
กลุ่มทหารที่เฝ้าหน้าเรือนเก็บเสบียงเมื่อเห็นว่าหนิงอันนั่งอยู่บนหลังเจ้าลายมุ่งหน้ามาทางพวกตน
พวกเขาก็ยืดตัวตรงขาชิดมือแนบลำตัวอย่างไม่รู้ตัวก่อนที่จะมีหนึ่งในนั้นถามเด็กสาวออกมาด้วยนํ้าเสียงแห่งความเคารพ “ท่านหมอเซียน มีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้หรือขอรับ”
“พวกเจ้าตามสบายเถอะ ข้าต้องการเข้าห้องเสบียงเพียงเท่านั้น”
“เชิญตามสบายเลยขอรับ” แม้ทหารยามเหล่านี้จะค่อนข้างสงสัย แต่กระนั้นท่านแม่ทัพเคยสั่งเอาไว้ว่าไม่ว่าท่านหมอเซียนอันจะไปที่ไหนห้ามขัดขวาง
และให้นางสามารถเข้าออกได้ทุกที่ภายในค่ายแห่งนี้และต้องทำความเคารพนางเช่นเดียวเหมือนกับยามเห็นเ
