ขา
“ขอบใจ” หนิงอัน พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มก่อนที่นางจะหายเข้าไปในเรือนหลังใหญ่ติดกับโรงครัว ‘เสบียงของกองทัพเราช่างดู595
น่าอดสูยิ่ง หากเทียบกับทางฝั่งนั้น’ หนิงอันพูดก่อนที่กุ้ยเฮยจะนำเสบียงที่พวกเขาปล้นทั้งหมดออกมาจนหนิงอันแทบจะไม่มีที่ยืน
หนิงอัน เข้าไปด้านในเพียงไม่นานก็เดินออก “ข้าไปก่อนนะ” เด็กสาวกล่าวลานายทหารที่ยืนเวรอยู่หน้าห้องเสบียงก่อนที่เจ้าตัวจะให้เจ้าลายมุ่งหน้าไปยังห้องเก็บอาวุธ
ทหารที่เฝ้าห้องแห่งนี้ก็ทำเหมือนกับโรงเก็บเสบียงไม่มีผิด ‘เฮยเฮย ขอบใจเจ้ามากหากไม่มีเจ้าแผนการในวันนี้คงจะไม่ประสบความสำเร็จ’
‘เรื่องในวันนี้ เป็นผลงานของพวกเราทั้งหมดต่างหากข้าไม่กล้ารับเอาไว้เพียงลำพังหรอก ดึกแล้วพวกเราควรไปนอนกันเถอะ’
เช้าวันต่อมา ในขณะที่หนิงอันกำลังนอนหลับสบายเจ้าตัวก็ได้ยินเสียงดัง จับใจความได้ว่า “เสบียงมาจากไหน และมาได้อย่างไร” มู่ตานที่เดินออกไปนำนํ้าเข้ามาให้ผู้เป็นนายไม่คิดตอบคำถามคนเหล่านั้น
ทว่า ในกลุ่มที่เสียงดังนี้มีทหารที่อยู่เวรเมื่อคืน ดังนั้นเรื่องเกี่ยวกับหนิงอันจึงได้ถูกถ่ายทอดออกมา596
“ตอนนี้ข้าเชื่ออย่างหมดใจแล้วว่าท่านหมออันต้องเป็นเซียนจริง ๆ ไม่เช่นนั้นจะมีใครทำแบบนี้ได้กัน”597
