โยคของนาง คนเหล่านี้ก็แยกย้ายกันไปโดยที่ไม่คิดจะกล่าวลา
หนิงอันมองใบหน้าของคนด้านข้างด้วยสายตามีคำถาม“ข้าไม่รู้ เจ้าเป็นนายของพวกเขานะ ไม่ใช่ข้า” เหลียนเซียวมู่ตงปฏิเสธด้วยรอยยิ้มชวนให้หนิงอันรู้สึกหมั่นไส้
(อย่างนี้ก็ได้หรือ) เจ้าตัวคิด (แต่ก็ช่างเถอะ การมีกองกำลังเป็นของตนบางทีมันก็ดีเหมือนกัน) หนิงอันเพียงคิดขึ้นอย่างสนุกก็เท่านั้น ก่อนที่เจ้าตัวจะให้กุ้ยเฮยเก็บหยกเข้าไปในมิติตามเดิม
ในระหว่างที่เหล่ามนุษย์กำลังนั่งพักผ่อนเอาแรงสัตว์ทั้งแปดตัวก็พากันซุกซนไปทั่วทั้งผืนป่าแห่งนี้ ซึ่งเป็นที่ถูกใจของสัตว์ร้ายทั้งเจ็ดเป็นอย่างมากหรือแม้แต่งจงเซ่อเองก็ด้วย
“ท่านลุงเจ้าลาย ได้กลิ่นหรือไม่ขอรับ” ซินซิน ทำจมูกฟุดฟิดก่อนที่จะส่งเสียงถามผู้ที่เจ้าตัวจัดให้เป็นหัวหน้ากลุ่ม562
“ใช่ แน่ ๆ พวกเราไปล่ามันกันเถอะอยู่แต่บนเรือกินแต่อาหารแห้งมาหลายวันข้าอยากกินหม้อไฟเนื้อจะแย่แล้ว” จบคำพูดของเสือตัวใหญ่ เจ้าตัวก็ทะยานตัวออกไปโดยมีสองฉงตามไปติด ๆ
เพียงไม่นานเสียงกรีดร้องอันแสนจะเจ็บปวดก็ดังขึ้นจนทำให้พวกของหนิงอันได้ยิน “ฝีมือพวกนั้นแน่ ๆ” หนิงอันรำพึงก่อนที่เจ้าตัวเตรียมจะลุกขึ้นยืน
“นั่นเจ้าจะไปไหน” เหลียนเซียวมู่ตงถามเด็กสาวอย่างสงสัยระคนใคร่รู้ “ไป หาฟืนนะสิ ท่านไม่อยากกินของอร่อยร้อน ๆหรอกหรือ” หนิงอันตอบพลางย้อนถามเขาออกมาในเวลาเดียวกัน
“ใช้พวกเขาไปก็ได้” เหลียนเซียวมู่ตงบุ้ยใบ้ใบหน้าไปทางคน
