็นความคิดที่ดีเหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นอู๋หวี่ หลินเจ๋พวกเจ้าพาคนออกไปก่อน” เหลียนเซียวมู่ตงรีบบอกคนสนิททันที
“แต่ข้าสองคนจะอยู่” อานเจิ้งโพล่งขึ้น โดยมียงฮ่าวสนับสนุน (ใครจะปล่อยให้น้องสาวอยู่กับหมาป่าจอมเจ้าเล่ห์ตามลำพังกัน)
หลินเจ๋ จึงมองไปยังใบหน้าของผู้เป็นนายสลับกับใบหน้าของเด็กหนุ่มทั้งสองคนที่มีความสำคัญกับคุณหนูหยูก่อนที่เจ้าตัวจะรีบดึงอู๋หวี่ให้เดินออกมาพร้อมตน569
“นายน้อย คงต้องรับศึกหนักสักหน่อยแล้ว”
“ศึกหนัก สิพวกเรายังต้องนำกำลังไปรบกับพวกซยงหนูนะ” อู๋หวี่ตอบอย่างพาซื่อ
“ข้าไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้ เอาเถอะพูดไปเจ้าก็ไม่เข้าใจพวกเราพาทุกคนออกไปรอคุณชายหลางกันดีกว่า” หลินเจ๋ ส่ายศีรษะไปมา
ดังนั้นภายในป่าตอนนี้จึงเหลือเพียงอันอัน เหลียนเซียวมู่ตง อานเจิ้ง ยงฮ่าว และสัตว์ทั้งแปดตัวกับเชลยกลุ่มใหญ่
เต่าตัวเล็ก ที่รับรู้การกระทำของคนในนั้นได้กล่าวเตือนหนิงอันออกมา ‘หนึ่งในเชลยกำลังคิดหาวิธีถ่วงเวลา เพื่อให้พวกของตนมาช่วย’
คำพูดของกุ้ยเฮยทำให้หนิงอันยกมุมปากขึ้นสูงรอยยิ้มของนางแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์
‘เจ้าก็ช่วยให้พวกมันส่งข่าวออกไปให้สำเร็จสิ’ คำพูดนี้ทำให้กุ้ยเฮยรู้สึกขนลุก570
