น ทว่ากลับไม่สามารถกลับออกไปได้553
“ต้องโทษข้าที่บุ่มบ่ามบุกเข้ามา” ยงฮ่าว กล่าวออกมาอย่างรู้สึกผิด หากในตอนนั้นเขาไม่ประมาทก็คงจะไม่ต้องพาทุกคนมาติดอยู่ในป่า ๆ บ้า ๆ นี้
และเมื่อเจ้าตัวพูดจบกลับมีเสียงของคนผู้หนึ่งพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงแสดงความสะใจ “ใช่ เป็นเพราะเจ้านั่นแหละ ไม่อย่างนั้นข้าก็คงจะไม่มีวันนี้”
เหลียนเซียวมู่ตงกระชับด้ามดาบในมือของตนแน่นเช่นเดียวกับคนในกลุ่มที่มีอยู่เพียงสามสิบคน
“พวกเจ้าคิดจะสู้อย่างนั้นหรือ ลองมองดูให้ทั่ว ๆ ก่อนดีหรือไม่ ฮ่า ๆ จะว่าไปพวกเจ้านี่ก็อึดใช่เล่น แต่ถึงอย่างไรวันนี้ก็ไม่มีใครรอดออกไปได้หรอก” ชายคนนั้นชี้ดาบมาทางกลุ่มของเหลียนเซียวมู่ตงพูดขึ้นอย่างโหดเหี้ยม
คนทั้งสามสิบคนหันหลังชนกันอย่างไม่มีใครคิดยอมแพ้“จะสู้ก็เข้ามาอย่ามัวแต่พูด” เหลียนเซียวมู่ตงตะโกนท้ากลับไป
ไม่ใช่ว่าเขาอวดเก่งแต่ถ้าหาก จะให้ยอมแพ้อย่างอดสูขอสู้จนตัวตายจะดีกว่าอย่างน้อยก็คงไม่มีใครมาตราหน้าว่าเป็นเชลย554
“ฮ่า ๆ เจ้ายังห้าวหาญไม่เปลี่ยนสมกับเป็นน้องชายของมารดาแห่งแผ่นดินไม่มีผิด ตัวประกันลํ้าค่าเช่นนี้ข้าจะปล่อยให้ตายลงง่าย ๆ ได้อย่างไร”
“หากเจ้าแน่จริงก็มาจับข้าให้ได้ก็แล้วกัน” เหลียนเซียวมู่ตงส่งเสียงท้าออกไปอีกครั้ง
“พวกเราบุก” หลังจบคำสั่งของชายคนนั้นทหารมากมายก็ต่างเข้าไปเล่นงานคนทั้งสามสิบคน เสียงการต่อสู้ดังไปจนถึงป่ารอบนอก
“คุณหนูหยู ด้านนั้นมีเสียงการต่อสู้ ข้า
