ู้เข็ม” เด็กสาวพูดขึ้นอย่างติดตลก
“เจ้านี่นะ โตเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ยังคงทะเล้นอยู่อีก” เหลียนเซียวจื่อเย่อดที่จะลูบผมเป็นเงางามของหนิงอันไม่ได้พูดขึ้นอย่างเอ็นดู531
เมื่อพิธีการต่าง ๆ ที่สำคัญจบลงก็ถึงเวลางานเลี้ยงซึ่งอาหารในวันนี้เป็นอาหารขึ้นชื่อจากโรงเตี๊ยมของหนิงอันนั่นเองอากาศเย็นก็ต้องคู่กับหม้อไฟร้อน ๆ
ความสุขมักอยู่กับเราได้ไม่นานและความทุกข์ล่ะจะเป็นเหมือนกันไหม เมื่อหนิงอันถามกับตัวเองในคํ่าคืนหนึ่ง
นับตั้งแต่ผ่านพ้นวันปักปิ่นของเจ้าตัวไปได้ไม่กี่วันฉู่เกอก็ล้มป่วยจนถึงขนาดลุกจากที่นอนไม่ไหว แม้หนิงอันจะเอายาและนํ้าวิเศษให้ชายชรากินมากมายสักเท่าไหร่อาการของเขาก็ไม่ดีขึ้น
“อันอัน เจ้าเป็นลูกศิษย์ที่ข้าภูมิใจมากที่สุดในชีวิตนี้เพียงแค่นี้ข้าก็ตายตาหลับแล้ว” คำพูดสุดท้ายนี้ชายชรากล่าวขึ้นก่อนที่เขาจะปิดเปลือกตาลงตลอดกาล
หยูเจียงได้แจ้งข่าวเรื่องการตายของเขาออกไป ทำให้ผู้คนมากมายต่างอาลัยในตัวของหมอผู้ชราคนนี้เป็นอย่างมาก
เช่นเดียวกับสหายรักของเจ้าตัวที่กำลังนอนป่วยอยู่บนเตียงและหลังจากที่เขาทราบข่าวเกี่ยวกับเพื่อนเพียงคนเดียวอาการของตนก็ทรุดหนักลง
หนิงอันผู้สูญเสียอาจารย์สองคนไปในเวลาไล่เลี่ยกันจมอยู่กับความทุกข์เนิ่นนาน นางใช้เวลาอยู่คนเดียวได้แต่ย้อนคิดไป532
ถึงตั้งแต่ครั้งตัวเองยังเป็นอันอันในภพก่อน ตอนนั้นนางก็เคยสูญเสียคนในครอบครัวไปแบบนี้ทีละคน
และเมื่อมาอยู่ภพนี้ทำให้นาง
