ไม่กี่วันไป๋ไป๋ก็นำจดหมายจากคนผู้นั้นมาส่ง ซึ่งผู้ที่เขียนมาเป็นหลินเจ๋
เรียนคุณหนูหยู นายน้อยได้รับคมดาบแทนข้าทำให้ได้รับบาดเจ็บไม่น้อย ไม่ทราบว่าท่านมียาที่สามารถรักษาแผลให้หายได้รวดเร็วหรือไม่ ทว่าท่านไม่ต้องเป็นกังวลจนเกินไป เพราะแม้ว่านายน้อยจะบาดเจ็บ เขาก็ยังคงลุกขึ้นมาจากเตียงและฝึกซ้อมกับพวกข้าได้ขอรับ และได้โปรด ท่านอย่าบอกเรื่องจดหมายนี้ว่าเป็นข้าเขียนมาบอกท่าน มิเช่นนั้นข้าน้อยอาจจะต้องถูกเลื่อนการแต่งงานออกไปอีกหลังสงครามจบ
หนิงอันอ่านจดหมายที่ได้รับด้วยความสบายใจและอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงหัวเราะ ให้กับถ้อยคำตอนท้ายของหลินเจ๋
ส่วนเจ้าตัวแม้จะรู้ว่าพี่ชายคนสนิทไม่เป็นอะไรมากก็ตาม ทว่าด้วยความเป็นห่วง นางจึงได้ขอยาบำรุงจากกุ้ยเฮยส่งไปให้กับเขา521
และเมื่อเหลียนเซียวได้รับสิ่งที่นกของตนนำมาให้ ชายหนุ่มก็มองไปทางคนสนิททั้งสองที่กำลังก้มหน้าหลุบตาลงตํ่าโดยเฉพาะหลินเจ๋ที่แผ่นหลังกำลังหลั่งเหงื่อเย็น
“พวกเจ้าออกไปก่อน”
เมื่อได้ยินคำสั่งเช่นนี้คนในห้องก็พากันเดินออกมา แต่แล้วก่อนที่หลินเจ๋จะปิดประตู เจ้าตัวก็ได้ยินนํ้าเสียงอันเย็นเยียบดังมาจากริมฝีปากของผู้เป็นนาย “หากมีคราวหน้าข้าจะให้เจ้าไปเก็บขี้ม้าเป็นเวลาหนึ่งเดือน”
หลินเจ๋ รีบปิดประตูทันที (นายน้อยที่ข้าทำลงไปก็เพื่อท่านทั้งนั้น) ชายหนุ่มได้แต่ครํ่าครวญอยู่ในใจ
เหลียนเซียวมู่ตงมองขวดยากับจดหมายที่อยู่ในมือก่อนจะเปิดจดหมายอ่
