วานอยู่เลย”526
อาจารย์ผู้เฒ่าทั้งสองนั่งสนทนากันไปจิบสุราอุ่น ๆ กันไปด้วยรอยยิ้มเช่นเดียวกับแขกผู้คุ้นเคยที่พากันมาร่วมยินดีกับเจ้าของงานในวันนี้
และที่ทุกคนในงานคาดไม่ถึงก็คือเชื้อพระวงศ์ที่ควรจะอยู่แต่ภายในวังกลับพากันมาเยือนยังจวนตระกูลหยูกันทั้งห้าคนพ่อแม่ลูก
หยูเจียงรีบออกไปต้อนรับเมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดเดินเข้ามาถึงในห้องโถงโดยไร้การแจ้งเตือน ตัวเขารวมถึงขุนนางหลายคนกำลังจะทำความเคารพเต็มพิธีการ
ก็ถูกผู้เป็นใหญ่กล่าวห้ามออกมาก่อน “ไม่ต้องมากพิธีพวกเจ้าไม่เห็นหรือว่าพวกเราปลอมตัวออกมา” คำพูดของเทียนชุนเยว่หลงลิ่วทำให้คนในที่นี่ยืนละล้าละลัง
จนกระทั่งหนิงอันต้องเดินออกมาเชิญแขกสูงศักดิ์กลุ่มนี้ด้วยตนเอง “ศิษย์พี่ ท่านไม่รู้หรือว่าข้างนอกอันตรายมากขนาดไหน เหตุใดพวกท่านถึงกล้าออกมากันอีก” เด็กสาวกระซิบเสียงเบาในขณะเดินเยื้องอยู่ด้านหลังของสองสามีภรรยา527
“อันอัน เป็นข้าที่อยากมาเป็นตัวแทนน้องชายเพื่อเข้าร่วมพิธีของเจ้าในวันนี้เอง” เหลียนเซียวจื่อเย่พูดออกมาด้วยรอยยิ้มหม่นเศร้า
หนิงอันเองก็รู้สึกเสียใจไม่แพ้กัน ที่วันเกิดปีนี้ ซึ่งนับว่าเป็นวันสำคัญของเจ้าตัวชายหนุ่มคนนั้น รวมถึงพี่ชายอีกสองคนต่างอยู่ในสนามรบและนางก็ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาเป็นอย่างไร
ภายในงานพิธี เมื่อมีฮองเฮาแห่งแผ่นดินมาร่วมอวยพรด้วย หลังจากหยวนฟานซึ่งเป็นมารดาหวีผมให้กับบุตรสาวของตนเรียบร้อย จื่อเย่จึงขอรับหน้าที่เ
