ป็นผู้ปักปิ่นให้กับอันอันด้วยตัวเอง
บนถาดทองเหลืองที่มู่ตานถือ มีปิ่นปักผมวางเรียงรายอยู่สี่แบบ หนิงอันมองไปทางมารดาของตน สีหน้าของเด็กสาวเต็มไปด้วยความงุนงง “ท่านแม่ ปิ่นเหล่านี้คงจะไม่มีความหมายใดแอบแฝงใช่หรือไม่” เจ้าตัวไม่ปล่อยผ่านจึงได้ถามขึ้นทันที
ฉู่เกอหัวเราะร่วนเช่นเดียวกับซุยเจิ้นเผิง “ข้าบอกแล้วว่าไม่มีสิ่งใดรอดหูรอดตาของอันอันไปได้ หากเป็นสตรีนางอื่นนางคงจะดีใจที่ได้เห็นปิ่นมากมายแต่นี่คือใครกันล่ะ” คำพูดนี้ทำให้528
คนที่ได้ยิน รวมถึงผู้เป็นเจ้าของปิ่นหนึ่งในนั้นยิ่งรู้สึกถูกใจนางมากขึ้น
หยวนฟานพยักหน้ายอมรับ ‘เฮยเฮย เจ้าช่วยนำปิ่นออกมาให้ข้าสักอันเถอะเอาที่ไม่มีเจ้าของนะ’
‘เจ้าไม่รู้สึกถูกใจ ปิ่นในนี้สักอันเลยอย่างนั้นหรือ’ เต่าตัวน้อยย้อนถาม หนิงอันกวาดตามองปิ่นที่วางเรียงในถาดซึ่งรูปลักษณ์ของตัวปิ่นก็มีความสวยงามแตกต่างกันไปอย่างพิจารณา
‘เจ้าพูดเช่นนี้ ไม่ใช่จะให้ข้าเลือกหนึ่งในนี้หรอกนะ ข้าไม่ชอบวิธีการผูกมัดเช่นนี้ หากข้าชอบใครข้าจะเลือกคนผู้นั้นด้วยตนเองดังนั้นเจ้าของปิ่นที่อยู่ในถาดนี้จึงนับว่าไม่ถูกชะตาและมีวาสนาต่อข้า’
‘ถ้าเจ้ายืนยันเช่นนี้ก็จงหยิบปิ่นที่ตนคิดว่ามันไม่มีเจ้าของขึ้นมาเถอะ หากเจ้าไร้วาสนาต่อพวกเขาเจ้าจะหยิบได้ถูกต้อง จงใช้ใจนำพาสหายข้า’ (เรื่องนี้เป็นเรื่องฟ้าลิขิต ข้าช่วยเจ้าไม่ได้)529
หนิงอันจึงหลับตาลงปล่อยใจของตนให้ว่างเปล่า ก่อนที่นางจะหยิบป
