หน้าไปทางต้นเสียงที่ได้ยิน
“พี่ไป๋หลานเกิดอะไรขึ้นที่นี่หรือเจ้าคะ” หนิงอันถามขึ้นเมื่อเห็นบ่าวในบ้านพากันละล้าละลังไม่กล้าที่จะเดินเข้าไปด้านใน
“ข้าเองก็ยังไม่รู้เจ้าค่ะ แต่ห้องนี้เป็นห้องที่จัดไว้ให้หญิงสาวกับเด็กหญิงสี่คนพักด้วยกัน” คำกล่าวของไป๋หลานทำให้หนิงอันพอจะเข้าใจอะไรบ้างแล้ว
ดังนั้นเจ้าตัวจึงได้เป็นคนเดินเข้าไปบริเวณหน้าเรือนแห่งนั้นเอง “พี่สาวฉีเยว่ ท่านไม่ต้องกลัวนะเจ้าคะ ตอนนี้พวกเราไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว” นํ้าเสียงเล็ก ๆ ที่หนิงอันจำได้ว่าน่าจะเป็นเด็กหญิงที่อายุน้อยที่สุดคนนั้นกำลังกล่าวปลอบหญิงคนที่กำลังหวาดกลัวอย่างใจเย็น
‘เด็กคนนี้ใช้ได้ทีเดียว’ กุ้ยเฮยกล่าวชม474
ซึ่งหนิงอันเองก็เห็นด้วย และเมื่อคนในห้องเห็นร่างของหนิงอัน หนึ่งในนั้นก็พูดขึ้น “แม่นางฉี นั่นอย่างไรเล่าคนที่ช่วยพวกเราออกมาเมื่อคืนนี้” หญิงสาวเจ้าของชื่อผู้กำลังนั่งกอดเข่าเอาหน้าของตนซุกซบอยู่กับมือเมื่อได้ยินประโยคนี้นางจึงได้แหงนหน้าขึ้นมอง
“อันอัน” ฉีเยว่พูดขึ้นเสียงเบา ก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นยืนและเดินเข้ามาหาเด็กสาวเช่นเดียวกับหนิงอันที่รีบเดินเข้าไปหานาง
“พี่สาว ท่านไม่ต้องกลัวนะเจ้าคะ ที่นี่เป็นจวนของข้าเอง”หนิงอันกอดหญิงสาวที่ตัวสั่นเอาไว้พลางปลอบโยนนางอย่างอ่อนโยน
“ขะ..ข้ากลัว เจ้าอยู่กับข้านะ” ฉีเยว่ พูดขึ้นนํ้าเสียงของนางเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“ได้เจ้าค่ะ เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ ข้าจะให้พี่ไ
