ป๋หลานช่วยท่านอาบนํ้าแต่งตัวก่อน จากนั้นเราก็มากินข้าวด้วยกันดีหรือไม่”
ฉีเยว่เงยหน้ามองหนิงอันพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ไป๋หลานจึงได้เดินเข้าไปหาหญิงสาวและพานางไปอาบนํ้า475
หนิงอันจึงได้หันกลับมาหาเด็กหญิง เด็กชายและหญิงสาวที่ตนช่วยเหลือมาเมื่อคืน “พวกเจ้าอยากกลับบ้านของตนหรือไม่” คำถามของหนิงอันทำให้คนทั้งหมดนั่งก้มหน้าตัวสั่น
‘ข้าว่ามันแปลก ๆ นะ’ เต่าตัวเล็กกล่าวอย่างสงสัย
‘ข้าก็ว่าอย่างนั้นแหละหรือพวกนางจะไม่มีบ้าน’ หนิงอันครุ่นคิด
“แม่นางน้อยข้าขอทำงานเป็นบ่าวรับใช้ท่านได้หรือไม่”หญิงสาวคนหนึ่งถามหนิงอันอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ โดยมีเด็กชายหญิงต่างมองหนิงอันอย่างคาดหวังเช่นกัน
“พวกเจ้าไม่อยากกลับบ้านอย่างนั้นหรือ” หนิงอันถามออกมาอย่างสงสัยเช่นเดียวกับคนในครอบครัว
หญิงสาวกับเด็กชายหญิงส่ายศีรษะสักพักก็พยักหน้า ยิ่งนำพาความมึนงงมาให้กับคนที่อยู่บริเวณนี้เป็นอย่างมาก
“มีเจ้าค่ะ แต่ข้าคิดว่าคงไม่มีใครต้องการรับพวกเราให้กลับไปหรอกเพราะพวกเขาขายพวกเรามาอย่างเต็มใจ จะยกเว้นผู้เดียวก็คือแม่นางฉี” หญิงสาวเป็นคนตอบแทนเด็กคนอื่นพูดออกมาทั้งนํ้าตาคลอหน่วย476
‘คนพวกนี้ไม่ได้โกหก’ กุ้ยเฮยพูดออกมาด้วยความเศร้า
‘ถ้าอย่างนั้นข้าจะให้พวกนางไปอยู่ในหมู่บ้านไหลชุนบรรยากาศที่นั่นดีกว่าในเมือง แต่คงจะต้องถามพวกเขาก่อนเจ้าว่าดีหรือไม่’ หนิงอันกล่าวตามที่คิด
และเมื่อคิดแล้วเจ้าตัวก็ถามออกมาเลย “ถ้าอย่างนั้นพวก
