เจ้าสนใจที่จะไปอยู่ในหมู่บ้านที่อยู่ชนบทของข้าหรือไม่ข้ามีบ้านอยู่ที่นั่นและกิจการส่วนใหญ่ก็อยู่ที่นั่นเหมือนกันบรรยากาศที่นั่นมีทั้งทะเลและภูเขาผู้คนอยู่กันด้วยความสงบต่างเป็นมิตรและนํ้าใสจริงใจ” หนิงอันพูดถึงหมู่บ้านไหลชุนออกมาด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข
“ไปเจ้าค่ะ /ขอรับ” คนทั้งหมดพูดออกมาพร้อมกันเนื่องจากพวกเขาก็ไม่อยากจะอยู่ในเมืองหลวงด้วยกลัวจะเจอกับครอบครัวใจร้ายของตน
“ถ้าอย่างนั้น ข้าจะไปส่งพวกเจ้าเองเมื่อไปถึงหากพวกเจ้าอยากเรียนหนังสือก็สามารถเรียนได้นะที่นั่นมีสำนักศึกษา”477
“จริงหรือขอรับคุณหนู” เด็กชายคนหนึ่งถามออกมาเสียงสั่น “จริงสิ และสำนักศึกษาที่นั่นรับทั้งชายหญิงด้วยนะเจ้าสามารถเข้าเรียนได้ทุกคนส่วนค่าแรงข้าก็จะจ่ายให้ทุกเดือน”
จบประโยคนี้ของหนิงอันหญิงสาวและเด็กชาย หญิงต่างก้มหน้าหลั่งนํ้าตาออกมาด้วยความดีใจ “ขอบพระคุณเจ้าค่ะ/ขอรับคุณหนู” พวกเขาก้มหัวคารวะหนิงอันออกมาพร้อมกัน
“พวกเจ้าอย่าทำแบบนี้เลย ตอนนี้ก็รีบไปล้างหน้าล้างตาก่อนเถอะ จากนั้นก็ไปกินข้าวรออีกสองสามวันข้าจะพาพวกเจ้าไปส่ง”
“เจ้าค่ะ/ขอรับ” เด็กและหญิงสาวรับคำอย่างเชื่อฟัง
คล้อยหลังคนกลุ่มนี้จากไป ฉีเยว่ในชุดใหม่ก็เดินออกมาพร้อมกับไป๋หลาน “อันอัน เสร็จแล้ว”
“พี่สาว ท่านสวยมากเลย” อันอันกล่าวชม ‘เฮยเฮย เจ้าคิดเหมือนข้าหรือไม่ว่าพี่สาวคนนี้น่าจะไม่ใช่หญิงชาวบ้านธรรมดา’ ‘ข้าก็คิดเหมือนเจ้านั่นแหละ’
“อย่างนั้นหรื
