อ แต่เป็นเพราะรูปโฉมเช่นนี้แหละที่ทำให้ข้า..” นางพูดออกมาแค่นี้ก่อนที่นํ้าตาจะไหลออกมาราวทำนบแตก478
“พี่สาว ไม่เป็นไรนะเจ้าคะ อย่าร้องไห้อีกเลยพวกเราไปกินข้าวกันดีหรือไม่” หนิงอันนำผ้าเช็ดหน้าของตนช่วยซับนํ้าตาให้นางในขณะเดียวกันก็พูดปลอบออกมาด้วย
หนิงอันได้พาฉีเยว่มากินข้าวร่วมโต๊ะกับคนในครอบครัวท่าทางกิริยามารยาทของฉีเยว่ยิ่งทำให้คนในครอบครัวของหนิงอันเกิดความสนใจในตัวของฉีเยว่เป็นอย่างมาก
กระนั้นพวกเขาก็ได้แต่เก็บเอาไว้ในใจ ไม่กล้าที่จะถามตรง ๆ ออกไปจนกระทั่งมื้อเช้าผ่านพ้นไปด้วยดี “อันอัน เจ้าพาแม่นางฉีไปยังห้องรักษาเถอะ” ฉีเกอพูดขึ้น
“เจ้าค่ะ ว่าแต่ท่านอาจารย์ปู่ใหญ่อาการดีขึ้นแล้วหรือเจ้าคะ” หนิงอันถามชายชราอย่างเป็นห่วง
“ข้าดีขึ้นแล้ว เจ้าก็เห็นนี่ว่าข้ากินข้าวได้มากกว่าทุกวัน”
“ท่านดีขึ้นก็ดีแล้วเจ้าค่ะ เรื่องนี้ถือว่าเป็นเรื่องน่ายินดีเป็นที่สุด” คำพูดของศิษย์รักทำให้ชายชรามีรอยยิ้มอ่อนโยนในแววตาขุ่นเทาของตน
ฉีเยว่เองก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศเช่นนี้ทำให้นางคลายความกังวลลงไปได้มากพอสมควร479
ในขณะที่อันอันกับฉีเกอกำลังตรวจและหาทางช่วยเหลือฟื้นฟูจิตใจของฉีเยว่ เสียงของกุ้ยเฮยก็ดังขึ้น ‘อันอัน มีคนมาหา’หนิงอันคิดอย่างสงสัย ‘คงเป็นพี่ชายหลาง ตายแล้ว! ข้ายังไม่ได้ไปรักษาพี่กุ้ยฮวาเลย’ หนิงอันพูดขึ้นอย่างตกใจ
‘เจ้าใจเย็นก่อน พิษนั้นวันนี้ก็สามาถถอนได้ อย่างมากก็ให้กุ้ยฮวาหลับไปอีกวั
