พที่เจ้าตัวเห็นก็ทำให้เด็กสาวไม่อาจจะกลั้นนํ้าตาเอาไว้ได้ เด็กหญิง เด็กชายหลายคนรวมถึงหญิงสาวต่างอยู่ในสภาพยิ่งกว่าขอทานเสียอีกสภาพร่างกายของแต่คนผอมบางเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก
“ข้ามาช่วยแล้ว พวกเจ้ารอเดี๋ยวนะ” หนิงอันยกมือปาดนํ้าตาอย่างลวก ๆ ก่อนที่จะใช้ดาบที่ได้มาจากกุ้ยเฮยฟันลงไปยังโซ่ที่ถูกคล้องด้วยกุญแจเหล็กอันใหญ่ เคร้ง! เสียงโซ่เหล็กตกลงพื้น
“เอาล่ะพวกเจ้าค่อย ๆ เดินตามข้าออกมานะ” หนิงอันพูดขึ้น ทว่าได้มีมือเล็กมอมแมมจับชายเสื้อของตนแน่น
“พี่สาว ชะ..ช่วยพี่ฉีเยว่ด้วยเจ้าค่ะ” เด็กหญิงตัวน้อยชี้นิ้วเล็ก ๆ ไปทางหญิงสาวคนหนึ่งที่ขดตัวราวลูกบอลอยู่มุมห้อง
“ได้สิ ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้านำโคมไฟอันนี้ไปและเดินไปกันทางนี้นะ หากเจอพี่ผู้ชายคนหนึ่งกับหมาป่าตัวใหญ่ก็ไม่ต้องกลัวเพราะว่าพวกเขาก็มาช่วยพวกเจ้าเช่นกัน” หนิงอันพูดออกมาอย่างอ่อนโยน465
ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้าไปหาผู้หญิงคนนั้นที่พยายามขยับกายหนีด้วยความกลัว “ฮือ ๆ อย่าทำอะไรข้าเลย ขะ..ข้ากลัวแล้ว” หญิงสาวพูดพลางร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร
และพอสักพักนางก็ส่งเสียงหัวเราะสลับกันไปมาอยู่อย่างนี้ จนหนิงอันดึงร่างผอมมอมแมมของนางเข้ามากอดอย่างไม่รังเกียจ
‘อันอัน ข้ามียานะสามารถรักษานางได้’ เฮยเฮยพูดขึ้นด้วยความสงสารจับใจ
หนิงอันสามารถเข้าใจได้ดีว่าหญิงสาวคนนี้โดนอะไรมาและเพราะเหตุใดเจ้าตัวจึงได้มีสภาพแบบนี้
‘ยาของเจ้า สามารถลบความทรงจำได้ห
