ดนี้ก็ถูกต้องเมื่อชายหนุ่มย้อนกลับมาและเห็นกำแพงห้องลับที่ถูกปิดไปแล้วเปิดอยู่
ซินซินส่งเสียงเห่าออกมา ก่อนที่มันจะวิ่งนำหน้าเหลียนเซียวมู่ตงออกไป “นายน้อย” หลินเจ๋ ตะโกนเรียกผู้เป็นนาย463
“ตามมา” เหลียนเซียวมู่ตงพูดโดยไม่ลดความเร็วในการตามสุนัขป่าไปติด ๆ แม้ผู้ติดตามของชายหนุ่มจะยังจับต้นชนปลายไม่ได้ กระนั้นเมื่อผู้เป็นนายสั่งพวกเขาย่อมทำตาม
หนิงอันได้เดินตามคำพูดของกุ้ยเฮย จนมาถึงเรือนที่อยู่หลังสวนไผ่แห่งหนึ่งเรือนหลังนี้ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว
เด็กสาวรีบผลักประตูเข้าไป หากคนไม่รู้จะพบว่าเรือนหลังนี้ไม่มีสิ่งใดเลยนอกจากความว่างเปล่า
แต่สำหรับหนิงอันที่มีกุ้ยเฮยอยู่บนศีรษะนั้นย่อมแตกต่างจากคนอื่นเมื่อนางได้ทำการเลิ่กพรมที่ปูพื้นเรือนแห่งนี้ขึ้น
เด็กสาวเปิดประตูช่องทางลับนั้นออก กลิ่นอับอันไม่พึงประสงค์ก็ตีเข้าจมูก จนทำให้เด็กสาวยู่หน้า ก่อนที่นางจะตัดสินก้าวเท้าลงเดินบันไดไปทีละขั้นโดยได้เปิดประตูทิ้งไว้อย่างนั้น
‘เฮยเฮยขอคบเพลิงหรือไม่ก็โคมไฟได้ไหม’ หนิงอันพูดจบก็มีโคมไฟมาอยู่ในมือของเจ้าตัว ท่ามกลางแสงสลัวของแสงไฟอันอันได้ยินเสียงร้องไห้อย่างสิ้นหวังดังขึ้นจนก้องไปทั่ว
“ช่วยด้วย ได้โปรดใครก็ได้ช่วยพวกเราด้วย” นํ้าเสียงนั้นแหบแห้งคล้ายจะหมดแรงลงทุกขณะ “พวกเจ้าอยู่ตรงไหน อดทน464
เอาไว้นะ ข้ากำลังจะไปช่วยแล้ว” หนิงอันตะโกนกลับไปพร้อมกับเร่งฝีเท้าของตนให้มุ่งไปด้านหน้าเร็วขึ้น
และภา
