นกับสหายของตน ‘อันอัน ข้าจับความรู้สึกชั่วร้ายนั้นได้อีกแล้วแต่แค่จิบชาเดียว’
‘เจ้าไม่ต้องร้อนใจ ข้าเชื่อว่าอีกไม่นานเราจะต้องเจอกับมันเป็นแน่’ หนิงอันพูดขึ้นอย่างมั่นใจ
หลังจากออกจากโรงเตี๊ยมของเจ้าตัว อันอันกับหมิงหมิงก็นั่งรถม้ากลับจวนกันเอง ส่วนเหลียนเซียวมู่ตงนั้นมีเรื่องด่วนเข้ามาพอดีทำให้เจ้าตัวไม่ได้ไปส่งสองพี่น้อง450
เช้าวันต่อมาสองพี่น้องบ้านหยูก็ยังคงยุ่งกันตัวเป็นเกลียวเฉกเช่นทุกวัน แม้ว่าแตงโมภายในไร่ของตนจะขายไปหมดแล้วก็ตาม
สองพี่น้องมักช่วยกันทำงานกันแบบนี้ทุกวัน จนกระทั่งถึงช่วงเย็น เหลียนเซียวมู่ตงที่อยู่ในชุดผ้าไหมสีนํ้าเงินแซมขาวเกล้าผมเรียบร้อยก็เดินเข้ามาในจวนตระกูลหยูอย่างคุ้นเคย
และก็เห็นหนิงอันกับหมิงหมิงกับสัตว์ร้ายทั้งเจ็ดยืนรออยู่พร้อมหน้า “พวกเราไปกันเลยดีหรือไม่” ชายหนุ่มถามกับสองพี่น้องที่อยู่ในชุดสวยงามดูหรูหรามากกว่าทุกวันที่ส่วนใหญ่มักจะอยู่ในชุดชาวสวน
“เจ้าค่ะ/ขอรับ” ไม่เพียงแต่สองพี่น้องเท่านั้นที่พูดขึ้นเพราะแม้แต่สัตว์ร้ายทั้งเจ็ดก็ส่งเสียงร้องออกมาเช่นกันอย่างดีใจ
หนิงอันขึ้นนั่งหลังของจงเซ่อ ส่วนหมิงหมิงนั้นขึ้นไปนั่งบนหลังของเจ้าลาย ส่วนสหายต่างเผ่าพันธุ์ตัวอื่นก็ได้เดินล้อมคนทั้งสามรวมถึงหลินเจ๋ และอู่หวี่ด้วย โดยมีผู้ติดตามคนอื่นของเหลียนเซียวมู่ตงเดินโอบล้อมสัตว์เหล่านี้ไว้อีกชั้นหนึ่ง451
กลุ่มของเหลียนเซียวมู่ตงนั้นต่างเป็นที่หวาดกลัวของผ
