กวาดล้างยกรัง
“อันเอ๋อเจ้าได้ฟังที่ข้าพูดอยู่หรือไม่” หลางจิ้นเฟยเอ่ยถามเด็กสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามอย่างสงสัยเมื่อเห็นว่านางนิ่งเงียบไป
หนิงอันกำลังจะอ้าปากตอบก็ได้ยินเสียงของบุรุษผู้คุ้นเคยดังขึ้นเสียก่อน “อันเอ๋อ อย่างนั้นหรือ” เหลียนเซียวมู่ตงทวนคำเลิกคิ้วสูงมองผู้พูดสลับกับใบหน้าของหนิงอันที่มองมาทางตนด้วยใบหน้าเหลอหลา
“คารวะซื่อจื่อ” หลางจิ้นเฟยลุกขึ้นยืนประสานมือคารวะชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังมองตนด้วยสีหน้าคล้ายเทพหน้าดำ
ทว่าสำหรับอันอันนั้นเจ้าตัวหาได้ลุกขึ้นยืนไม่ คงมีเพียงหมิงหมิงที่ลุกขึ้นกล่าวทักทายชายหนุ่มอย่างเป็นกันเอง “พี่ชาย”คำเรียกขานของเด็กชายนำพามาซึ่งความประหลาดใจให้กับหลางจิ้นเฟยไม่น้อย
กระนั้นยังไม่เท่ากับการกระทำที่หนิงอันมีให้ต่อบุคคลหน้านิ่งผู้นี้ “ท่านมาแล้วอย่างนั้นหรือ นั่งลงก่อนสิ วันนี้ข้าทำของ431
โปรดเอาไว้ให้ท่านด้วยนะ อยู่กินข้าวด้วยกันไหม” หนิงอันพูดพลางขยับกายที่นั่งด้านข้างให้ชายหนุ่ม “กิน” เหลียนเซียวมู่ตงตอบอย่างไม่สบอารมณ์
“ท่านไปกินรังแตนที่ไหนมา เหตุใดหน้าจึงได้บูดบึ้งเช่นนี้”หนิงอันถามขึ้นอย่างสงสัย เหลียนเซียวมู่ตงมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่พูดกับตนก่อนจะตีหน้านิ่งขรึมตามเดิม
“ไม่มีอะไร แค่เหนื่อย” คำตอบของเขาทำให้ผู้ติดตามทั้งสองอยากจะร้องไห้แต่ไร้ซึ่งนํ้าตา
สาเหตุที่เป็นเช่นนั้นเป็นเพราะวันนี้เหลียนเซียวมู่ตงได้ทำการออกคำสั่งฝึกซ้อมด้วยตนเอง
ทำให้ทห
