ารหลายนายได้แต่มีสภาพหมดแรงไปตาม ๆกัน แต่สำหรับผู้เป็นนายนั้นจะเอาสิ่งใดมาเหนื่อย เนื่องจากเพียงสั่งการอยู่รอบนอก
“ถ้าเหนื่อยก็นั่งพักก่อน ดื่มชาหอม ๆ ของข้านี่ รับรองหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งหรือท่านจะเอาของหวานดีวันนี้ข้าได้ทำขนมบัวหิมะเอาไว้” หนิงอันถามขึ้นอย่างเป็นห่วง432
หลางจิ้นเฟยมองการสนทนาอันแสนเป็นธรรมชาติของคนทั้งสองด้วยความรู้สึกประหลาดใจแฝงไว้ด้วยความรู้สึกวูบโหวงบางอย่าง
เหลียนเซียวมู่ตงเมื่อเห็นว่าเด็กสาวเอาใจใส่ตนเป็นอย่างดี ชายหนุ่มจึงได้แย้มยิ้มออกมาได้ รวมถึงความรู้สึกหดหู่ของเจ้าตัวจึงได้ลดน้อยถอยลง “ขนมบัวหิมะคืออันใด”
“พี่มู่ตานยกออกมาพอดี ท่านลองกินดูก็รู้เอง” หนิงอันเห็นร่างของมู่ตานมีถาดของว่างเดินออกมาจึงได้พูดขึ้น
เหลียนเซียวมู่ตงมองขนมลวดลายสวยงามหลากสีตรงหน้าอย่างสนใจ ก่อนที่มือเรียวยาวของเจ้าตัวจะเลือกหยิบหนึ่งในนั้นขึ้นมานำเข้าปาก ความเหนียวนุ่มและหอมหวานที่เขาได้รับทำให้ชายหนุ่มอดที่จะคลี่ยิ้มออกมาไม่ได้
“อร่อยทีเดียว” เขากล่าวชม
“ท่านชอบก็ดีแล้ว แต่อย่ากินจนอิ่มล่ะ ไม่อย่างนั้นท่านอาจจะกินข้าวเย็นไม่ได้” หนิงอันไม่วายกล่าวเตือน
“อืม” ความว่าง่ายของเหลียนเซียวมู่ตงยิ่งทำให้หลางจิ้นเฟยรู้สึกตกตะลึงพลางคิดอย่างมึนงง (คนผู้นี้ยังเป็นเทพหน้าตายคนนั้นอยู่หรือ)433
“ว่าแต่เมื่อสักครู่พวกเจ้าคุยอะไรกันค้างอยู่อย่างนั้นหรือ”เมื่อได้รับของหวานและชาหอม ๆ เข้าไป จึ
