ู่กับข้าไปนาน ๆ” เด็กสาวพยายามยกยิ้มพูดออกมา ด้วยรู้ดีว่าเวลามากสุดของผู้เป็นอาจารย์คือเมื่อไหร่
“หากข้าอยู่จนเห็นเจ้าปักปิ่นได้นั่นก็นับว่าดีที่สุดแล้ว อันอัน ชีวิตมนุษย์จะว่ายาวก็ยาวจะว่าสั้นก็สั้น หากเจ้ามีสิ่งใดอยากทำก็จงทำซะ ขอเพียงสิ่งนั้นไม่เดือดร้อนใครก็พอ” ฉู่เกอ ยกมือเหี่ยวย่นตามวัยของตนลูบผมของศิษย์รักอย่างเอ็นดูกล่าวขึ้นอย่างนึกปลง
“ท่านอาจารย์ปู่ใหญ่จะต้องอยู่กับข้าจนออกเรือนสิเจ้าค่ะ หรือไม่ก็จนกว่าข้าจะมีหลานน้อยให้ท่านดีหรือไม่” หนิงอันจับมือของเขากล่าวออกมาทั้งนํ้าตา444
“ได้ ๆ ข้าฟังเจ้า ว่าแต่ยังไม่ทันปักปิ่น เจ้าก็คิดเรื่องออกเรือนเสียแล้ว เจ้าเด็กนี่ เจ้าจะไม่แก่แดดเกินไปหรอกหรือ” ฉู่เกอแสร้งทำเป็นเป็นพูดจาขึงขัง ทำให้หนิงอันยกมือปาดนํ้าตาแลบลิ้นออกมาอย่างทะเล้น445
