งอันพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างเอาไว้พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มอันสดใส
“ไม่เหนื่อยก็ไม่เหนื่อยข้าคร้านจะสนใจเจ้าแล้ว วันนี้เจ้าทำอะไรมาให้ข้ากินอย่างนั้นหรือกลิ่นช่างหอมเป็นอย่างยิ่ง” ชายชราเปลี่ยนเรื่อง พลางถามออกมาอย่างสงสัยเมื่อได้กลิ่นหอมลอยออกมาจากหม้อดินที่เด็กสาวถือมา
หนิงอันเปิดฝาหม้อออกกลิ่นหอมที่อันแน่นอยู่ภายในนั้นก็กำจายออกมา ฉู่เกอสูดกลิ่นหอมนั้นเข้าปอดของตนด้วยความลืมตัว
“อาจารย์ปู่รีบมากินตอนที่มันยังร้อน ๆ เถอะเจ้าค่ะ ข้านำสมุนไพรและของหายากมาตุ๋นให้ท่านโดยเฉพาะเลยทีเดียวใช้เวลาไม่น้อยกว่าจะได้พระกระโดดกำแพงหม้อนี้มา ดังนั้นท่านจะต้องกินให้หมดนะเจ้าคะ”
ฉู่เกอ มองวัตถุดิบในหม้อสลับกับใบหน้าของศิษย์รักนัยย์ตาของเขาคล้ายมีหยาดนํ้ากลอกกลิ้งอยู่ด้านใน
(ข้าช่างโชคดีที่มีศิษย์กตัญsูอย่างเจ้าคอยดูแลในบั้นปลายของชีวิต) ชายชราพยายามระงับอารมณ์ แสร้งทำเป็นสนใจอาหารตรงหน้า “อาหารอะไรของเจ้าชื่อพิลึก”443
“ท่านอาจารย์ปู่ใหญ่ไม่คิดว่ามันหอมมากหรอกหรือเจ้าคะ อาหารชนิดนี้มีเรื่องเล่ามาว่า เคยมีพระได้กลิ่นหอมของมันจนต้องกระโดดกำแพงข้ามมาเพื่อขอกินนี่แหละเจ้าค่ะคือที่มาของชื่ออาหารจานนี้”
“เหตุใดข้าจึงไม่เคยได้ยินเรื่องเล่าที่เจ้าว่ามาก่อน อีกทั้งอาหารจานนี้ข้าก็เพิ่งจะเคยเห็นนี่แหละ” ฉู่เกอ ยกยิ้มตอบด้วยเสียงแหบพร่า
“ข้ายังมีอาหารอีกมากมายให้ท่านได้ลิ้มลอง ดังนั้นอาจารย์ปู่ใหญ่จะต้องอย
