ออกมาอย่างฮึกเหิม
วันเปิดตัวของหวานผ่านไปด้วยดี อีกทั้งยังมีผู้คนมากมายต่างมายืนรอเข้าแถวเพื่อจะลิ้มลองไอศกรีมและนํ้าแข็งไสกันอย่างเนืองแน่นทุกวันตั้งแต่ร้านยังไม่เปิดจนสินค้าในแต่ละวันหมดลงเพราะอันอันได้ทำการจำกัดการขาย
ทำให้โรงเตี๊ยมของเด็กสาวเป็นที่จับตามองของคู่แข่งกระนั้นสิ่งที่พวกเขาทำได้ก็คือแค่อิจฉาตาร้อนได้อย่างเดียวแม้ว่าจะมีนํ้าแข็งและลองทำเลียนแบบก็หาได้เหมือนรสชาติที่441
หนิงอันทำ ยิ่งไอศกรีมนั้นไม่ต้องพูดถึงเนื่องจากไม่มีใครสามารถลอกเลียนแบบได้แม้แต่รายเดียว
หลังจากเรื่องของหวานผ่านพ้นหนิงอันก็เข้าสู่ความวุ่นวายในเรื่องของการเก็บเกี่ยวผลผลิตภายในไร่
ส่วนเหลียนเซียวมู่ตงก็ยุ่งอยู่กับภารกิจของตนรวมถึงเรื่องของโรงงานผลิตนํ้ามันจากดอกไม้เหลืองตามที่หนิงอันต้องการ
แม้ว่าเด็กสาวจะยุ่งมากขนาดไหนทว่าเจ้าตัวก็ไม่ลืมคอยดูแลคนในครอบครัว โดยเฉพาะเมื่ออาจารย์ชราของตนจู่ ๆ ก็เกิดล้มป่วยลงอย่างกะทันหัน
“อาจารย์ปู่ใหญ่ ท่านกินยาตามเวลาหรือไม่ในระหว่างที่ข้าไม่อยู่” เด็กสาวถามขึ้นเมื่อนางเดินเข้าไปทางเรือนพักของผู้เป็นอาจารย์ที่ได้จัดเอาไว้ให้โดยเฉพาะ
“กินแล้ว แค่ก ๆ เจ้าเหนื่อยมาทั้งวันเหตุใดไม่พัก ข้าเองก็เป็นหมอเจ้าลืมไปแล้วอย่างนั้นหรือ” แม้ปากจะบ่น
แต่ทว่าแววตาสีเทาของชายชรากลับฉายแววอบอุ่นที่ศิษย์รักคอยเป็นห่วงเอาใจดูแลเขาดั่งเช่นผู้อาวุโสในครอบครัว442
“ข้าไม่เหนื่อยเจ้าค่ะ” หนิ
