็งไสที่ถูกตกแต่งด้วยผลไม้สดอย่างแตงโมและมัลเบอร์รี่
“พวกท่านชอบก็ดีแล้วเจ้าค่ะ เพราะข้ากำลังจะนำสิ่งนี้ไปวางขายที่โรงเตี๊ยม” หนิงอันพูดขึ้นพร้อมฉีกยิ้มกว้างดวงตาเป็นประกายยามนึกถึงเงินที่จะได้รับ
“เจ้านี่นะ หาเงินเก่งเสียจริง” ซูหนี่ว์กล่าวชม
“ข้าว่าเป็นทั้งพี่ทั้งน้องนั่นแหละ นี่น้องชายหมิงก็ไปขลุกอยู่แต่ในไร่แตงโมไม่ใช่หรือ” หลู่ซินถงพูดขึ้นหลังจากกลืนถั่วแดงกวนบนหน้านํ้าแข็งไสลงคอ
“นั่นนะสิ เจ้าสองคนช่างขยันเสียจริง ๆ” เห้อฮุ่ยหลานกล่าวออกมาบ้าง
“พวกท่านก็พูดชมข้ากับน้องชายมากเกินไปเจ้าค่ะ น่าเสียดายที่พี่สาวกุ้ยฮวายังออกจากจวนมาหาพวกเราไม่ได้นะเจ้าคะ” หนิงอันอดที่จะพูดถึงหญิงสาวผู้อยู่ในกลุ่มอีกคนไม่ได้437
“นั่นนะสิ ไม่รู้ว่าป่านนี้นางจะหายป่วยหรือยัง” ซูหนี่ว์พูดขึ้นตามที่ตนรู้ หนิงอันเองก็ไม่กล้าบอกความจริงนางจึงได้แต่เงียบเสียงลง
“เจ้าไปตรวจร่างกายของนางอยู่ไม่ใช่หรืออันอัน นางเป็นอย่างไรบ้าง ข้าเคยไปขอเข้าเยี่ยม ก็โดนคนในจวนปฏิเสธว่านางอาการยังไม่ค่อยดีจึงไม่อยากให้ใครรบกวน” ฮุ่ยหลานเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบายใจ
หนิงอันจึงได้แต่นํ้าท่วมปาก ทั้งนี้ทั้งนั้นเป็นเพราะนางไม่สามารถบอกความจริงเรื่องของหลางกุ้ยฮวาออกมาได้
และดูเหมือนโชคจะช่วยให้นางไม่ต้องโป้ปด “ขอบใจพวกเจ้าที่เป็นห่วง ตอนนี้ข้าหายดีแล้ว” นํ้าเสียงหวานใสของผู้มาใหม่ทำให้คนทั้งหมดมองไปทางนางพร้อมกัน
“พี่สาวฮวา ฮวาเอ๋อ เจ้าห
