คนคิดเหมือนกัน ว่าแต่เพราะเหตุใดท่านถึงได้ให้คนไปสืบเรื่องนี้หรือว่าท่านจะ…” หนิงอันยกยิ้มหรี่ตามองเขาอย่างหยอกล้อ422
การกระทำเช่นนี้ของเด็กสาวทำให้เหลียนเซียวมู่ตงเจ็บจี๊ดขึ้นในอกด้วยความไม่เข้าใจ “เจ้าอย่าคิดเหลวไหล หากไม่ใช่ข้ากลัวว่าจะเป็นศัตรูของเจ้า ข้าจะให้คนเข้าไปยุ่งทำไมแล้วเรื่องนี้หลังจากข้าได้คำตอบมาแล้วก็ให้คนไปแจ้งข่าวกับทางนั้นในนามของเจ้าด้วย ข้าเกรงว่าไม่เกินวันพรุ่ง เจ้าน่าจะได้รับของกำนัลมากมายจากประมุขจวนหลาง วันนี้ข้าหมดธุระแล้วขอตัว”เหลียนเซียวมู่ตงพูดออกมาอย่างยืดยาวด้วยนํ้าเสียงกรุ่นโกรธแฝงความน้อยใจที่เจ้าตัวก็ยังคงหาคำตอบไม่ได้ว่าเป็นเพราะอะไร
หนิงอันกำลังจะเอ่ยปากห้ามทว่า…ชายหนุ่มได้ใช้วิชาตัวเบาเหินข้ามกำแพงจวนของตนออกไปเสียแล้ว “เป็นอะไรของเขา” เจ้าตัวรำพึง
‘ข้าว่าเจ้าเด็กนั่นต้องไม่พอใจเจ้าแน่ ๆ’ กุยเฮยแสดงความคิดเห็น ‘เรื่องอะไร หรือว่าที่ข้าล้อเลียนเขาเรื่องพี่สาวฮวาอย่างนั้นหรือ’ ‘หากเจ้าอยากรู้ ข้าว่าควรถามเขาตามตรง ข้าไม่ใช่เจ้านั่นจะรู้ได้ยังไง’
ยามดึกภายในคืนเดียวกัน เหลียนเซียวมู่ตงผู้นอนไม่หลับกำลังลืมตาท่ามกลางแสงสลัวของดวงจันทร์ที่สาดแสงเข้า423
มาทางหน้าต่าง “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับข้ากัน ทำไมจะต้องเก็บเอาคำพูดของเด็กคนนั้นมาใส่ใจด้วย” ชายหนุ่มถามตัวเองก่อนที่เขาจะส่ายศีรษะไปมาและพยายามปิดเปลือกตาลง
ยามสายของวันต่อมา ในขณะที่หนิงอันกับหมิงหมิง
