หายออกมาอย่างซุกซนแฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์
‘ว่ามาสหาย’ เต่าตัวน้อยผู้ไม่เคยขัดพูดขึ้นอย่างนึกสนุกทันทีไม่แพ้กัน ‘เจ้าช่วยทำให้ภาพวาดมันส่งเสียงคำรามออกมาได้หรือไม่’ สิ้นคำกล่าวของหนิงอันเฮยเฮยรู้สึกมึนงงเป็นอย่างยิ่ง386
‘เจ้าไม่กลัวจะเป็นการตอกยํ้าเรื่องที่เจ้าเป็นเซียนอีกอย่างนั้นหรือ’ ‘นั่นแหละคือสิ่งที่ข้าต้องการ เผื่อว่าคนพวกนี้จะได้เกรงกลัวข้าขึ้นมาบ้างและจะได้เลิกยุ่งเกี่ยวกับข้าสักที’ หนิงอันพูดขึ้นอย่างหมายมาด
‘จัดไปสหาย เรื่องเล็กแค่นี้ข้าทำได้สบายและจะแถมบางอย่างให้ด้วย’ จบคำของกุยเฮย หนิงอันก็วางแท่งถ่านในมือของตนลง “ข้าวาดเสร็จแล้วเจ้าค่ะ”
ผู้ทำหน้าที่ตัดสินเดินไปดูภาพวาดของเด็กสาวก่อนที่เจ้าตัวจะยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ “ขันทีเหลียงเจ้าไปดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น”เทียนชุนเยว่หลงลิ่วรู้สึกสงสัยไม่ต่างจากคนอื่นรีบสั่งคนสนิททันที
เมื่อขันทีเหลียงมาเห็นภาพวาดบนโต๊ะเจ้าตัวก็มีอาการไม่แตกต่างจากคนผู้นั้นในที่สุดเหลียนเซียวมู่ตงจึงได้เป็นผู้เดินขึ้นไปดูเอง
ชายหนุ่มผู้ไม่เคยรู้ว่าหนิงอันมีความสามารถเช่นนี้รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก กระนั้นเจ้าตัวก็พยายามระงับสติอารมณ์ของตนยกแผ่นภาพวาดนั้นขึ้นเพื่อให้คนโดยรอบได้เห็นและไม่คาดคิดปากของเสือในภาพวาดก็ขยับพร้อมกับเปล่งเสียงคำรามออกมา387
เหลียนเซียวมู่ตงเกือบจะปล่อยภาพหลุดออกจากมือโชคดีที่หนิงอันระวังอยู่ก่อน นางจึงสามารถจับภาพเอาไว้ได้และมือของนา
