จากสถานการณ์ในตอนนี้ก็คลี่คลายลงไปมากแล้ว”
“เจ้าค่ะ ข้าเองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน ดังนั้นวันพรุ่งข้าจะชวนท่านอาจารย์ปู่ใหญ่กลับมาจวนของเราให้จงได้” หนิงอันพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มอย่างมั่นใจ
เช้าวันต่อมาหนิงอันก็เดินทางไปโรงหมอโดยนั่งอยู่บนหลังเจ้าลายที่ตอนนี้คนในเมืองต่างคุ้นเคยกับภาพเช่นนี้ไปแล้วเนื่องจากเห็นจนชินตาอีกทั้งยังรับรู้กันโดยทั่วอีกว่าเสือตัวนี้กับสัตว์ร้ายอีกหกตัวเป็นของผู้ใด369
เมื่อหนิงอันไปถึงโรงหมอที่เจ้าตัวกับฉู่เกอตั้งใจสร้างขึ้นเพื่อรักษาชาวบ้านทั่วไปที่ยากจน เด็กสาวก็ให้เจ้าลายเดินไปจนถึงบริเวณที่ดินที่นางให้คนที่ไม่มีเงินจ่ายใช้แรงงานแลกในเรื่องการเพาะปลูก
“ผักเติบโตได้ดีทีเดียว” หนิงอันพึมพำ “ท่านหมอเซียนมาดูแปลงผักหรือเจ้าคะ” หญิงผู้มีรูปร่างผอมซึ่งเป็นแม่ของเด็กชายตัวน้อยที่หนิงอันรักษาทักทายนางอย่างสุภาพเมื่อนางเห็นว่าผู้ใดยืนอยู่ในแปลงผักข้างกายเสือตัวใหญ่
“ท่านน้า น้องชายอาการดีขึ้นหรือยังพอดีข้าติดธุระสำคัญเลยไม่ได้เข้ามาดูอาการของเขาเลย” เด็กสาวพูดขึ้นอย่างรู้สึกผิด
“เขาอาการดีขึ้นตั้งแต่วันนั้นแล้วเจ้าค่ะ ซุกซนวิ่งเล่นได้เหมือนเดิมและยังกินเก่งขึ้นด้วยที่เขาเป็นแบบนี้ก็เพราะการช่วยเหลือจากท่านที่ให้พวกเราไม่ต้องอยู่อย่างอด ๆ ยาก ๆข้าน้อยต้องขอขอบพระคุณท่านมาก” หญิงคนนั้นตอบพร้อมกับก้มศีรษะคารวะคนตรงหน้า370
“ท่านน้าอย่าทำแบบนี้เลย ข้าถามท่านได้หรือไม่ว่าตอน
