นี้ท่านทำงานอะไร และบิดาของน้องชายตัวน้อยไปไหน”หนิงอันหาได้ถามเพราะความอยากรู้อยากเห็น
เพียงแต่นางต้องการช่วยหญิงนางนี้จากใจจริง “บิดาของเขาตายตั้งแต่ครั้งมีโรคระบาดเจ้าค่ะ ก่อนที่ท่านจะมา ส่วนงานที่ข้าน้อยสามารถหาได้ก็รับจ้างทั่ว ๆ ไปเพียงแต่ไม่ค่อยมีคนจ้างสักเท่าไหร่” หญิงคนนี้ตอบด้วยใบหน้าเศร้าหมอง
หนิงอันรู้สึกเห็นใจนางเป็นอย่างมากจึงได้พูดในสิ่งที่ตนคิดออกมา “ท่านน้าหากว่าไม่รังเกียจข้าจะจ้างท่านดูแลผักในโรงหมอแห่งนี้นะเจ้าคะ ท่านกับลูกสามารถอาศัยอยู่ที่นี่ได้เลยและข้าจะให้ท่านวันละหนึ่งร้อยอีแปะ” จบคำของหนิงอัน หญิงคนนี้ก็คุกเข่าลงกับพื้น
“ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านหมอเซียน ท่านช่างเป็นคนที่สวรรค์ส่งมาเพื่อคนยากอย่างพวกเราโดยแท้” เจ้าตัวพูดขึ้นเจือเสียงสะอื้น ก่อนจรดศีรษะลงกับพื้นเพื่อจะคำนับเด็กสาวซึ่งการกระทำเช่นนี้ทำให้หนิงอันผงะอย่างตกใจ371
ดังนั้นเด็กสาวจึงรีบพยุงนางให้ลุกขึ้นยืน “ท่านน้าเลิกร้องไห้เถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวจะมีคนหาว่าข้ารังแกท่านเอาหรอก” เด็กสาวกล่าวทีเล่นทีจริง
หญิงคนนั้นจึงได้ยกมือปาดนํ้าตาอย่างลวก ๆ ก่อนที่นางจะยกยิ้มออกมาทั้งนํ้าตาให้กับคำพูดของผู้มีคุณ
เมื่อหนิงอันจัดการเรื่องของหญิงสาวคนนั้นเรียบร้อยเจ้าตัวก็ขึ้นนั่งบนหลังของเจ้าลายอีกครั้งจุดมุ่งหมายก็คือเพื่อไปหาผู้เป็นอาจารย์
“เจ้าลายหยุด เจ้าไปเดินเล่นแถวนี้เองนะ ข้าจะไปหาอาจารย์ปู่ใหญ่ก่อน” เด็กสาวพูดพร้อมกั
