้าเคยมีความสงบสุขด้วยอย่างนั้นหรือ”344
กุยเฮยขำพรืด ‘ฮ่า ๆ เจ้าเด็กนี่พูดถูกใจข้ายิ่งนัก” เต่าตัวน้อยสื่อสารกับสหายพลางหัวเราะอย่างถูกใจ
หนิงอันทำหน้าคล้ายปลาตาย ในขณะที่เจ้าตัวกำลังคอตก มู่ตานก็เดินนำถาดของว่างเข้ามาหลังจากจัดการวางขนมและนํ้าชาให้ผู้เป็นนายเรียบร้อยเจ้าตัวก็ได้ไปยืนรอรับใช้อยู่ห่างๆเวลาผ่านไปครึ่งก้านธูปหลินเจ๋ ผู้ที่ได้รับคำสั่งก็นำรถม้ามาเยือนหน้าประตูของครอบครัวหยู ชาวบ้านที่ผ่านไปมาต่างมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นเนื่องจากข้างตัวรถม้าติดชื่อจวนกั๋วกง
พ่อบ้านชายวัยกลางคนจึงได้เดินเข้ามาบอกกับคนทั้งสองที่นั่งสนทนากันอยู่ภายในศาลาโดยอยู่ภายใต้สายตาของทั้งหมิงหมิงและมู่ตาน
“พวกเขานำของมาแล้ว ออกไปข้างนอกกันเถอะ” เหลียนเซียวมู่ตงกล่าวชวน “พี่ชายหลินเจ๋” หนิงอันทักทายชายหนุ่มด้วยรอยยิ้ม
ก่อนที่เหลียนเซียวมู่ตงจะพูดขึ้นกับคนของตน “พวกเจ้าขนของลงมาเลยและนำของขวัญยินดีกับท่านอาหยูตามข้าเข้าไปด้านใน ส่วนของอันอัน…” ชายหนุ่มพูดทิ้งท้ายก่อนหันหน้าไปหา345
เด็กสาวที่มองเขาด้วยความสงสัย “ของข้าก็มีหรือ” หนิงอันชี้นิ้วเข้าหาตัวเองถามขึ้นด้วยความมึนงง
“ใช่ ข้าให้หลินเจ๋เตรียมมาให้เจ้าโดยเฉพาะ”
“เป็นอะไร ข้ารู้ได้หรือไม่” หนิงอันถามขึ้นดวงตาเป็นประกาย
หลินเจ๋ผู้รู้หน้าที่ ได้เดินไปยกหีบทองคำที่เจ้าตัวบอกกับฮูหยินใหญ่ว่าคุณชายต้องการนำมามอบให้กับคุณหนูหยู ฮูหยินก็รีบจัดการให้อย่
