ที่ไป ที่มาของฉายา
กลับมายังปัจจุบันหลังจากเด็กชายตัวเล็กไข้ลดลง หนิงอันจึงได้เขียนใบสั่งยาส่งให้แม่ของเด็ก “เซียนหมออัน คือว่าขะ..ข้าน้อย” หญิงคนเป็นแม่อํ้าอึ้งดวงตาแดงเรื่อ
“ท่านน้า ไม่มีเงินก็ไม่ต้องให้เจ้าค่ะ ท่านไปเอายาได้เลยจากนั้นจะมีคนบอกกับท่านเองว่าจะต้องทำอะไรเพื่อทดแทนค่ายา ส่วนน้องชายคนนี้ให้เขานอนพักอยู่ที่นี่ชั่วคราวก่อน เมื่อได้ยามาท่านก็นำมาให้เขาดื่มเถอะ” หนิงอันพูดขึ้นอย่างอ่อนโยน
“ท่านหมอเซียนน้อยข้าขอบพระคุณท่านมากนะเจ้าคะข้าจะไม่ลืมบุญคุณของท่านเลยได้โปรดรับการคารวะจากข้าด้วย” หญิงคนนั้นพูดขึ้นพร้อมกับจะคุกเข่า
“ท่านน้า อย่าเจ้าค่ะ หน้าที่รักษาคนเป็นของข้าอยู่แล้วท่านรีบไปนำยามาให้น้องชายเถอะ” หนิงอันปรี่เข้าไปช่วยพยุงหญิงคนนั้นให้ลุกขึ้นอย่างตกใจ ก่อนที่เจ้าตัวจะพูดออกมานํ้าเสียงไม่แตกต่างจากใบหน้า307
คล้อยหลังหญิงสาวคนนั้นเดินจากไป เจ้าตัวก็เดินไปตรวจดูอาการคนไข้ที่นอนเรียงรายกันอยู่ในกระโจมแม้ว่าโรคระบาดจะถูกควบคุมได้แล้ว กระนั้นชาวบ้านก็มีอาการเจ็บป่วยจากโรคแทรกซ้อนอื่น
หมิงหมิงผู้ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยพี่สาวพูดขึ้น หลังจากที่เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เด็กชายตัวเล็กที่กำลังนอนหลับเสร็จเรียบร้อย
“พี่สาว คนที่นี่มีแต่คนน่าเห็นใจนะขอรับ นี่ยังโชคดีที่อีกหลายเมืองฟังคำเตือนของท่านหาไม่แล้วข้าไม่อยากจะคิด” หมิงหมิงถอนหายใจในขณะกล่าว
เนื่องจากเจ้าตัวทราบดีว่าพี่สาวนั้น
