ได้เอ่ยเตือนอะไรออกมาบ้าง ทว่าเจ้าเมืองทั้งสี่กลับไม่เชื่อจึงทำให้เกิดผลร้ายที่ตามมาอย่างที่เห็น
“เคราะห์กรรมของใครย่อมเป็นของคนนั้น” จบคำพูดของหนิงอันก็มีเสียงของชายหนุ่มพูดแทรก
“พี่สาวของเจ้าพูดถูกต้องแล้ว อันอันเจ้ากินอะไรหรือยังข้านำอาหารมาให้เจ้าหลายอย่างเลย หยุดมือและไปกินข้าวกันเถอะ” เหลียนเซียวมู่ตงพูดขึ้นหลังจากเดินเข้ามาภายในกระโจมและได้ยินประโยคที่สองพี่น้องสนทนากัน308
หมิงหมิงมองชายหนุ่มร่างสูงใบหน้าราวกับเทพเซียนตรงหน้าอย่างจับผิด
“พี่ชายมู่ตง ท่านไม่ทำงานหรือขอรับถึงสามารถมาที่นี่ได้ทุกวัน” คำถามของเด็กชายหาได้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกสะทกสะท้านไม่ “เวลานี้เป็นเวลากิน ข้าก็แค่พักเท่านั้นเอง” หมิงหมิงได้แต่กลอกตาขาวไปมากับคำกล่าวแก่ตัวของคนพูด
“หมิงหมิงไปล้างมือกินข้าวกันเถอะ มีคนเอาของอร่อยมาให้กินก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ รีบกินจะได้มาทำงานต่อ เจ้าอย่าลืมไปตามอาจารย์ปู่ใหญ่ด้วยล่ะ” หนิงอันพูดขึ้นโดยไม่ได้คิดอะไรมาก
‘เฮยเฮยเจ้ากินให้มากหน่อย ตั้งแต่ที่เจ้ามาที่นี่ค่อนข้างใช้พลังงานไปเยอะทีเดียว’ หนิงอันพูดขึ้นอย่างเอาใจในขณะที่คีบหัวสิงโตใส่ลงในชามของเต่าตัวเล็ก
‘ขอบใจเจ้า จะว่าไปเจ้าเด็กมู่ตงก็ใช้ได้อยู่เหมือนกันนะรู้จักเอาอาหารมาให้อีกทั้งยังคอยเป็นธุระจัดการเรื่องของเจ้าให้ตั้งหลายอย่างนับตั้งแต่มาเมืองหลวง หากไม่ได้เจ้านี่ช่วยครอบครัวของเจ้าคงจะลำบากมากกว่านี้’ คำพูดนี้ของกุยเ
