ฮยไม่เกินจริง309
อันอันนึกย้อนไปยังวันวานในตอนนั้นหลังจากที่พวกเธอทั้งสามคนเข้าเฝ้าฝ่าบาทเป็นการส่วนตัว บิดาก็ได้รับหน้าที่ใหม่อย่างกะทันหันให้เป็นที่ปรึกษาของกรมเกษตรหลวงทันที
ส่วนนางกับท่านอาจารย์ก็โดนมอบหมายหน้าที่เกี่ยวกับโรคที่กำลังเกิดขึ้นโดนเริ่มจากเมืองฝูสิง
สภาพในเมืองแห่งนั้นตอนที่นางมาเห็นมีแต่แมลงวันบินตอมสิ่งปฏิกูลเนื่องจากมีการจัดการไม่ดีหรือเป็นเพราะคนที่รับหน้าที่มากลัวจะติดโรคจึงสั่งการเพียงผ่าน ๆ ก็สุดจะรู้ได้
คนที่มีอาการป่วยก็นอนโอดโอยไร้เรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้นยืนผู้คนในเมืองบางคนที่ยังไม่มีอาการป่วยก็ผอมแห้งโดยเฉพาะเด็กๆ ในตอนนั้นนางถึงกับนํ้าตาซึมที่มาเห็นภาพแบบนี้
และยิ่งเมื่อเข้าไปในกระโจมที่ปิดทึบไปทุกด้านกลิ่นไม่พึงประสงค์ภายในนั้นยิ่งทำให้นางเกือบจะอาเจียนเอาของเก่าที่กินลงไปออกมา หมอที่รักษาก็เกี่ยงกัน
จนสุดท้ายนางได้ยินคำว่าพวกเขาจะละทิ้งคนที่นี่และให้ฝ่าบาทปิดเมืองการละทิ้งจะหมายถึงอะไรถ้าไม่ปล่อยให้พวกเขาตายคำพูดนี้ทำให้ทั้งเหลียนเซียวมู่ตง ฉู่เกอและตัวนางรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง310
นางจำได้ว่าตัวเองและเหลียนเซียวมู่ตงกำลังจะเป็นฝ่ายเอ่ยปาก ก็ได้มีเสียงแหบพร่าของอาจารย์ชราตวาดออกมาเสียงดังนํ้าเสียงของท่านนั้นเต็มไปด้วยความโกรธ
“พวกเจ้าเป็นหมอกันแน่หรือ มีเหตุผลอะไรจะละทิ้งคนป่วย เจ้าไม่ได้จัดการที่นี่ตามแนวทางที่ฝ่าบาทให้มาหรอกหรือว่าหากเกิดโรคชนิดนี้
