ยืนยันก็ตาม
“ใช่เกี่ยวกับโรคระบาดหรือไม่” หลังจากหนิงอันพูดประโยคนี้ออกมาคนภายในห้องโถงไม่ว่าจะหยูเจียง เหลียน276
เซียวมู่ตง ฉู่เกอ ซุยเจิ้นเผิงต่างแสดงสีหน้าตกใจออกมาพร้อม ๆกัน
“เจ้ารู้มาจากไหน” เหลียนเซียวมู่ตงถามขึ้นสีหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดแม้ว่าหมอหลวงจะยังไม่ยืนยันแต่ทว่าโรคที่พวกเขาเจอกับติดต่อกันอย่างรุนแรง
หนิงอันไม่ตอบ อีกทั้งยังย้อนถามออกมาแทน “มีอาการคนป่วยเบื้องตนแจ้งมาหรือไม่” เหลียนเซียวมู่ตงพยักหน้ารับก่อนที่เขาจะบอกกับเด็กหญิงตามตรง
“มีอาการท้องร่วง คลื่นไส้ อาเจียน ปวดท้อง อ่อนเพลียตอนนี้กำลังรักษาไปตามอาการเพราะยังไม่รู้ว่าคนป่วยเป็นโรคอะไรกันแน่”
หนิงอันใบหน้าไร้สีเลือดขึ้นมาอย่างฉับพลัน ฉู่เกอผู้เห็นอาการผิดแปลกของศิษย์รักจึงได้เอ่ยถามขึ้นทันที “อันอันเจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่า โรคนี้คืออะไร” เจ้าของชื่อกวาดตามองคนภายในห้องก่อนจะพยักหน้าลง
“โรคนี้เป็นโรคติดต่อ หากไม่จัดการให้ดีมีโอกาสฆ่าผู้คนได้ทั้งเมืองเจ้าค่ะ” เพล้ง! หยวนฟานที่กำลังยกถาดของว่างออกมาปล่อยถาดลงพื้นด้วยความตกใจ ใบหน้าของนางซีดขาว277
“อันอัน แม่จะไม่ให้เจ้าเข้าไปที่นั่น” หญิงสาวกึ่งเดินกึ่งวิ่งนำมือมาโอบกอดบุตรสาวแน่นดวงตาของนางแดงกํ่าหยาดนํ้าตาไหลรินอาบร่องแก้ม หมิงหมิงเองก็เข้าไปกอดพี่สาวแน่นเช่นเดียวกัน
“ท่านแม่ แม้ว่าโรคนี้จะเป็นโรคติดต่อแต่ข้ามีวิธีจัดการเจ้าค่ะ ได้โปรดเชื่อข้านะเ
