ดลองกับตัวอะไรล่ะ” ฉู่เกอพูดขึ้นในขณะเดียวกันเจ้าตัวก็ตียุงที่กำลังกัดลงมาบนหลังมืออีกข้าง
“ยุงเยอะเสียจริง” หนิงอันจึงได้เกิดความคิดดี ๆ หลังได้ยินประโยคนี้ของอาจารย์ “ใช่ยุง” เด็กหญิงพูดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “หืม?” ชายชราทั้งคู่ไม่เข้าใจ
เมื่อเห็นสีหน้าของผู้เป็นอาจารย์ หนิงอันจึงได้ลองเปิดฝาไหใส่นํ้ายาของตนออก ‘เฮยเฮยเจ้าช่วยทำให้กลิ่นของมันกระจายออกมาได้หรือไม่’ ‘ได้ตามคำขอสหาย’
หนิงอันไม่รู้ว่าเต่าตัวน้อยใช้วิธีใดจึงทำให้กลิ่นฉุนของนํ้ายาที่นางทำ ลอยออกมาอยู่ในอากาศ จากนั้นเพียงไม่นานหลังจากที่ยุงได้กลิ่นฉุนของนํ้ายาพวกมันก็บินหายไปท่ามกลางความมืด
“ศิษย์รัก ข้าว่าไม่ใช่แค่ยุงนะอาจารย์ว่ากลิ่นของมันแรงทีเดียว เจ้าแน่ใจนะว่ามันไม่มีพิษต่อคน” ฉู่เกอพูดยังไม่ทันจบประโยค ก็ถูกสหายต่อว่าขึ้นเสียก่อน
“เจ้าเฒ่า อย่าทำให้ศิษย์ของข้าเสียกำลังใจได้หรือไม่นางบอกว่าไม่เป็นโทษต่อคนก็ย่อมเป็นเช่นนั้นสิแม้กลิ่นของมันอาจจะเหลือทนสักหน่อยก็ตาม”240
หนิงอันผู้เป็นหัวข้าสนทนาส่งยิ้มแหยให้กับอาจารย์ทั้งสอง “ข้าคิดว่าน่าจะใส่บางอย่างเยอะเกินไปเจ้าค่ะ เอาไว้ข้าจะปรับปรุงกลิ่นของมันดีหรือไม่เจ้าคะ”
“ไม่ต้อง ๆ กลิ่นนี้แหละดีแล้วขนาดยุงยังหนี ตั๊กแตนก็น่าจะไม่รอด” ทั้งสองคนต่างพูดขึ้นแทบจะพร้อมกัน
เมื่ออาจารย์ว่าดีศิษย์อย่างนางก็ว่าดี และเมื่อกลับถึงเรือนของตนเด็กหญิงจึงได้ไปเขียนวิธีทำนํ้ายาชนิดนี้อ
