ั๊กแตนขอรับ มีตั๊กแตนมากมายบุกเข้ามาในเมืองของเราแล้ว” ทหารคนนั้นละลํ่าละลักตอบออกมานํ้าเสียงเต็มไปด้วยความร้อนใจ
เสียงประตูห้องของคนในห้องถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว“เจ้าว่าอะไรนะ ตั๊กแตนอะไรกัน” เจ้าเมืองวัยห้าสิบเศษถามขึ้นสีหน้าแตกตื่นและเจ้าตัวก็ได้เห็นสิ่งที่กำลังเป็นหัวข้อสนทนาของตนตัวเป็น ๆ เมื่อมันบินมาตกต่อหน้าของเขา
“ตะ..ตั๊กแตน!” เจ้าเมืองกวงเดินเซถอยหลังไปสองสามก้าวก่อนที่ร่างของเจ้าตัวจะหงายหลังลงไปนั่งกองกับพื้น
นายทหารคนนั้นรีบเข้าไปพยุงพร้อมกับส่งเสียงเรียกอย่างตกใจ “ท่านเจ้าเมือง” เมียบ่าวของเจ้าเมืองคนนี้ก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมา เมื่อมองเห็นว่าสามีของตนล้มลงไปนั่งกองอยู่กับพื้น “กรี๊ด! นายท่าน”247
ใบหน้าของเจ้าเมืองกวงไร้สีเลือดยามเมื่อนึกถึงโทษที่กำลังจะได้รับจากความดื้อรั้นอวดดีของตนด้วยความเครียดจึงทำให้คนผู้นี้กระอักเลือดออกมาก่อนที่จะเป็นลมสลบไป
ความโกลาหลของเมืองแห่งนี้ยังเกิดขึ้นกับอีกสามเมืองที่ล้วนเป็นคนสนิทของเจ้าเมืองกวงทั้งสิ้น
ฝูงตั๊กแตนได้ทำลายล้างทุกอย่างที่มันแทะกัดกินได้จนเมื่อพวกมันเห็นว่าไม่เหลืออะไรที่กินได้แล้วตั๊กแตนฝูงใหญ่จึงได้ยอมจากไป
เสียงรํ่าไห้จากชาวบ้านที่ไม่เชื่อหลายครัวเรือนดังระงมยกเว้นผู้ที่เชื่อคำเตือนแม้ว่าจะมีความเสียหายแต่ก็ยังไม่ถึงกับหมดตัวจนเกลี้ยงเช่นคนเหล่านี้
เรื่องราวของเมืองพวกนี้หนิงอันหาได้รับรู้ไม่และถึงรู้เจ้าตัวคงจะพูดได
