แข่งกับเวลา!
ทั้งสองพี่น้องหยอกล้อเล่นกันอย่างสนุกสนาน โดยที่ยังไม่รู้ว่าต่อมาอีกครึ่งเดือนพวกเขาจะต้องเร่งเก็บเกี่ยวพืชผลกันชนิดลืมวันลืมคืนในช่วงสายของวันหนึ่งที่หนิงอันและคนงานกำลังช่วยกันเก็บเกี่ยวพืชภายในไร่ในสวนของตนท่ามกลางแสงแดดอันร้อนแรง จู่ ๆ กุยเฮยก็ส่งเสียงเตือนในสิ่งที่หนิงอันต้องตกใจจนใบหน้าซีดขาว
‘อันอัน! สิ่งที่เจ้ากลัวกำลังจะเกิดขึ้นแล้ว’ นํ้าเสียงของเต่าตัวน้อยแฝงไว้ด้วยความเครียด
‘อะไร! สิ่งใดที่ข้ากลัวจะ..เจ้าคงจะไม่ได้หมายถึงฝูงตั๊กแตนกำลังจะมาหรอกใช่หรือไม่’ ผู้ถามกลืนนํ้าลายลงคอกล่าวเสียงสั่น
‘นั่นแหละ น่าจะอีกไม่นานแล้ว นกที่บินผ่านมาจากทางใต้บอกว่ามีตั๊กแตนฝูงหนึ่งกำลังจะมุ่งหน้ามาที่แคว้นแห่งนี้’
‘อีกนานแค่ไหน’227
‘ข้าคิดว่าเต็มที่ไม่เกินครึ่งเดือน’
‘อะไรนะ! อีกครึ่งเดือน ไม่ได้การแล้ว อย่างนี้จะต้องรีบทำอะไรสักอย่างหาไม่ผู้คนได้เดือดร้อนกันแน่หากต้องเจอภัยแล้งและฝูงตั๊กแตน’
‘ข้าว่าเจ้าจะจำอะไรก็รีบ ๆ เข้าเถอะ’
สิ้นคำของกุยเฮยหนิงอันจึงรีบเดินออกจากในสวนมุ่งหน้าตรงไปยังทุ่งนาที่คาดว่าอานไท่น่าจะอยู่ที่นั่น และเมื่อไปถึงเจ้าตัวก็สอดส่ายสายตารวมถึงถามหาคนที่ต้องการเจอตัว
“อันอัน เจ้ามีเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือ ท่านอาไท่เดินไปดูนํ้าในลำธาร” ชายคนหนึ่งเงยหน้าขึ้นจากงานที่กำลังทำตอบคำถามของเด็กหญิง
“ขอบพระคุณเจ้าค่ะท่านอา ข้ามีเรื่องปรึกษากับท่านปู่ถ้าอย่างนั้นข้
