ไหนล่ะ? ภัยแล้ง
‘เอาเถอะถือเสียว่าข้าไม่ได้ถามก็แล้วกัน’ ในขณะที่หนิงอันกับเต่าตัวน้อยสนทนากันชายคนหนึ่งในกลุ่มโจรได้นำผ้ามาปิดตาและปากของนางอีกทั้งยังมัดมือมัดเท้าของเด็กหญิงเพื่อป้องกันการหลบหนี
หนิงอันทำเป็นขัดขืนเล็กน้อย “เจ้าอยู่เฉย ๆ ซะ หาไม่อย่าหาว่าพวกข้าใจร้าย” โจรคนหนึ่งพูดขึ้นเสียงเหี้ยม
หนิงอันได้ถูกโจรพวกนี้แบกนางมาใส่ไว้ในรถม้า พวกของจือฉีเองก็ได้ไล่ตามมันไปติด ๆ แม้หยูเจียงจะเป็นห่วงบุตรสาวแต่เนื่องจากรู้ดีถึงความสามารถตน
ดังนั้นสิ่งที่เขาทำได้ก็คือรอด้วยความเชื่อใจในตัวลูกสาวสุดที่รัก และผู้ช่วยเหลือ
โจรทั้งหกคนได้พาหนิงอันมายังบริเวณเรือนริมลำธารหลังหนึ่ง หลังจากที่คนพวกนั้นแบกร่างเล็ก ๆ ของเด็กหญิงเข้าไปภายในนั้น215
พวกของจือฉีจึงได้กระจายกำลังกันออกไป โอบล้อมรอบเรือนไม้หลังนี้กันอย่างเงียบเชียบ “ท่านอาจารย์ให้ข้าเข้าไปช่วยน้องห้าเลยดีหรือไม่” จือฉีถามกับยงเผยเมื่อเห็นว่าผู้เป็นอาจารย์ยังไม่ขยับตัว
“รอก่อน เจ้าไม่รู้หรือว่านางเป็นเช่นไร” จบคำของยงเผยจู่ ๆ ก็มีเสียงฝ่าผ่าลงรอบ ๆ บริเวณเรือนไม้หลังนี้ติด ๆ กัน
“นางแผลงฤทธิ์แล้วขอรับ ศิษย์พี่” มู่เทาพูดขึ้นเมื่อมองเห็นบุคคลหลายคนวิ่งออกมาจากภายในเรือนตรงหน้าโดยที่หนึ่งในนั้นมีผู้บงการรวมอยู่ด้วยก่อนที่จะตามมาด้วยหนิงอันผู้อยู่ในท่วงท่าสง่างาม
“แค่ฟ้าผ่าทำเป็นกลัว เจ้าไม่อยากได้เงินรวมถึงสูตรขนมของข้าแล้วอย่างนั้นหรือ
