เจ้าต้องการคำตอบแบบไหน
“ศิษย์รัก ขอไอศกรีมให้อาจารย์อีกสักถ้วยเถอะ” ฉู่เกอร้องขอต่อศิษย์ตัวน้อย “ไม่ได้เจ้าค่ะ ท่านกินเยอะเกินไปแล้ว”หนิงอันไม่ยอมใจอ่อน เนื่องจากชายชรากินเข้าไปมากกว่าสามถ้วยใหญ่
“จะ..เจ้าช่างใจร้ายยิ่ง” ฉู่เกอแสร้งบีบนํ้าตา
หนิงอันคิ้วกระตุกเมื่อเห็นมารยาของคนแก่ “ท่านอาจารย์ปู่ใหญ่ที่ข้าทำเช่นนี้ก็เพราะเป็นห่วงท่านทั้งสิ้นนะเจ้าคะของเย็นกินมากเกินไปย่อมไม่ดี ท่านเป็นหมอเหตุใดถึงยังจะดื้อดึง” เด็กหญิงพูดเสียงแข็ง
“ข้ารู้ ๆ แต่ไอศกรีมของเจ้า ข้ารู้ว่ามันแตกต่าง ไม่ว่าจะกินอย่างไรก็ไม่ให้ผลร้ายอย่างไรเล่า” ฉู่เกอแย้ง
“ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็เถอะเจ้าค่ะ แต่มันก็ยังสะสมในร่างกายอยู่ดี วันพรุ่งท่านค่อยกิน หาไม่ข้าจะไม่นำสุราที่ข้าทำขึ้นมาใหม่ให้ท่านชิมอย่างเด็ดขาด”204
คำพูดของศิษย์คนโปรดเหมือนจะได้ผล ฉู่เกอทำตา ลุกวาว “ศิษย์รัก สุรามัลเรอรี่ของเจ้ากินได้แล้วอย่างนั้นหรือ” หนิงอันกลอกตาขาวก่อนจะกล่าวแก้คำที่อาจารย์ชราเรียกขาน“สุรามัลเบอร์รี่เจ้าค่ะ”
“นั่นแหละเหมือนกัน มันกินได้แล้วอย่างนั้นหรือ” หนิงอันยังไม่ทันตอบ นํ้าเสียงของซุยเจิ้นเผิงก็ดังแทรกขึ้นมา
“เจ้าเฒ่า หากอันอันพูดออกมาแบบนี้ก็แสดงว่ามันกินได้แล้วนั่นแหละ หากเจ้าไม่อยากกินข้ายินดีเสียสละชิมในส่วนของเจ้าแทน”
“นั่นจะได้อย่างไร ข้าไม่ยอมยกให้เจ้าง่าย ๆ หรอก” ฉู่เกอโต้เสียงดัง
คนที่ได้ยินเสียงต่อล้อต่อเถียงของชายวัย
