และไม่เพียงจะเดือดร้อนแค่ตนเองเท่านั้น
เพราะแม้แต่ชาวบ้านที่ไม่รู้เรื่องก็ต้องมาประสบกับเรื่องร้ายที่เกิดจากความเย่อหยิ่งและรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของคนผู้นี้ไปด้วย
ณ หมู่บ้านไหลชุน หนิงอันกำลังเก็บเกี่ยวมันเทศแปลงสุดท้ายเช่นเดียวกับชาวบ้านอีกหลายครัวเรือน193
เด็กหญิงยกมือปาดเหงื่อบนหน้าผากก่อนยกมือป้องดวงตาแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่แสงของดวงตะวันกำลังสาดแสงร้อนแรงลงมาบนพื้นโลก
‘ร้อนยิ่งหนัก นี่ยังไม่พ้นฤดูหนาวเลย หากเป็นอย่างนี้ต่อไปสิ่งที่เจ้าพูดไว้คงจะเกิดขึ้นในไม่ช้าเป็นแน่’
‘ใช่ นี่เป็นสัญญาณเตือนจากเบื้องบน เจ้าไม่เห็นหรือว่าเริ่มมีสัตว์ปีกบินผ่านทางนี้กันมากขึ้น พวกมันคงจะหนีร้อนจากทางใต้ขึ้นไปทางเหนือกันนั่นแหละ’ นํ้าเสียงของกุยเฮยพูดขึ้นยามเมื่อเจ้าตัวเงยหน้ามองฟ้าไม่ต่างจากสหาย
ในขณะที่หนึ่งเด็กหญิงกับหนึ่งเต่าตัวเล็กกำลังสนทนากันกุยเฮยก็ได้ยินเสียงร้องของสัตว์ชนิดหนึ่งที่หลงลืมไปนานแล้ว
หากมันไม่โผล่ออกมา สัตว์ชนิดนี้ก็คือหนูที่หายหน้าหายตาไปนานนับตั้งแต่ที่พวกมันย้ายมาจากเมืองหลวง
‘อันอันพวกหนูมา’ ‘ห๊ะ! หนูที่ไหน หนูอะไร’ หนิงอันถามกับเต่าตัวเล็กด้วยใบหน้าเหลอหลา
‘จะหนูที่ไหนล่ะ ก็พวกหนูที่มาจากเมืองหลวงนะสิ พวกมันมีเรื่องมาบอก’ คำตอบของกุยเฮยทำให้หนิงอันร้อง “อ๋อ…”ออกมายาว ๆ194
ดังนั้นหนิงอันจึงได้ก้มหน้ามองที่พื้นและก็เห็นหนูตัวใหญ่ขนสีเทาเป็นมันเงา ยืนสองขาจ้องตนตาแป๋วพร้อ
