มกับส่งเสียงร้องจี๊ด ๆ ‘เฮยเฮยคนดีแปลให้ข้าฟังที’ หนิงอันสื่อสารกับคู่หูด้วยนํ้าเสียงจนใจ
‘เจ้าตัวเล็กนี่บอกว่า อีกไม่นานจะเกิดภัยธรรมชาติขึ้นให้เจ้าระวังเรื่องของการอพยพของสัตว์ต่าง ๆ รวมถึงหนูอีกหลายฝูงมันเห็นว่าที่นี่มีความอุดมสมบูรณ์ดังนั้นจึงได้มาบอกให้เจ้าเตรียมตัวรับมือ’
หลังฟังจบแม้หนิงอันจะตกใจกระนั้นเจ้าตัวก็ยังคงกล่าวกับหนูตัวน้อยออกไป “ขอบใจเจ้ามาก”
หลังเด็กหญิงพูดจบ เจ้าหนูตัวเล็กก็วิ่งหายลับไป ‘แย่แน่ๆ คราวนี้พวกเราจะทำอย่างไรล่ะ’ หนิงอันพูดขึ้นอย่างกลัดกลุ้ม
‘เจ้าใจเย็นลงสักหน่อยเถอะ มีข้าอยู่ลืมแล้วอย่างนั้นหรือเรื่องหนูเจ้าก็รีบไปเขียนวิธีป้องกัน แจ้งให้ท่านพ่อทราบเอาไว้ก่อน ที่เหลือขอข้าไปค้นดูในมิติก่อนว่ามีสิ่งใดบ้างที่จะสามารถนำมาไล่สัตว์ชนิดนี้ได้’
‘เฮยเฮยเจ้าช่างเป็นที่พึ่งในยามยากเสียจริง ๆ’ หนิงอันดึงเต่าตัวเล็กลงมากอด ‘จะ…เจ้าทำอะไรเป็นสตรีช่วยรักษากิริยา195
ของตนด้วย แม้ข้าจะเป็นเต่าแต่ก็ยังนับว่าเป็นบุรุษนะ จะมากอดมาหอมแบบนี้ไม่ได้’ นํ้าเสียงกุยเฮยฟังดูกระท่อนกระแท่น
หนิงอันหัวเราะเสียงดังก่อนจะแกล้งเต่าตัวเล็กด้วยการกระชับอ้อมกอดของตัวเองให้แน่นขึ้น ‘ข้าไม่ถือ’
ช่วงเย็นภายในวันเดียวกัน หลังจากหยูเจียงเดินทางกลับมาจากในเมือง หนิงอันผู้กำลังเฝ้ารอบิดาด้วยใจจดจ่อเพื่อจะบอกในเรื่องที่ตนเองรู้ แต่เกรงว่าจะทำให้มื้ออาหารกร่อย
ดังนั้นเจ้าตัวจึงได้อดทนรอ จนกระท
