ั่งในที่สุดเมื่อมื้ออาหารเย็นจบลง ยังไม่ทันที่คนในครอบครัวจะแยกย้ายเด็กหญิงจึงได้เปิดปากเรียกผู้เป็นพ่อออกมา
“ท่านพ่อ ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้าค่ะ” หยูเจียงภาวนาว่าขออย่าให้มีเรื่องร้ายอีกเลย
แต่แล้ว…
ดูเหมือนฟ้าจะไม่เข้าข้าง เมื่อหนิงอันได้พูดถึงเรื่องที่ได้ยินมาจากสัตว์ตัวเล็ก ก่อนที่จะยื่นสมุดทำมือที่นางเขียนไว้ตั้งแต่กลับลงจากภูเขาออกไป196
“วันพรุ่งพ่อจะรีบนำเรื่องนี้ไปจัดการ ว่าแต่เจ้ายังมีสิ่งใดอีกหรือไม่” เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าบุตรสาวยังนั่งนิ่งอยู่กับที่เจ้าตัวจึงได้ถามออกมาอย่างสงสัย
“ท่านพ่อ เมืองของเรามีหมู่บ้านไหนยังเก็บเกี่ยวไม่เสร็จหรือไม่”
“ไม่มีนะ พ่อได้แจ้งไปทางหัวหน้าหมู่บ้านของทุกครัวเรือนทั้งหมดตามที่ลูกบอกแล้ว อีกทั้งยังได้รับรายงานกลับมาด้วยว่าหมู่บ้านแต่ละแห่งได้จัดการเก็บเกี่ยวผลผลิตกันเรียบร้อย”
หนิงอันยิ้มออกมาอย่างโล่งอก “เจ้าถามทำไม หรือว่าจะเกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ” หยูเจียงถามออกมานํ้าเสียงเต็มไปด้วยความกังวล
“อันอัน เจ้ามีสิ่งใดก็บอกออกมาซะให้หมด อย่าได้กลัวว่าพวกเราจะไม่เชื่อ” นํ้าเสียงแหบพร่าของหญิงชรากล่าวเสียงเนิบหลังจากนั่งฟังการสนทนาของคนทั้งสอง
“ใช่แล้ว เจ้าพูดออกมาเถอะ” หยูเจียงกล่าวสนับสนุนอีกเสียง197
หนิงอันมองสีหน้าของคนในครอบครัวทีละคนก่อนที่จะถอนหายใจหวังคลายความอึดอัด “ข้าเพียงมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีเจ้าค่ะ ข้ากลัวว่าจะมีแมลงชนิดอื่นด้วย นอกจากห
